บทที่ 103

องค์ชายอานพึงพอใจในคำตอบเป็นอย่างมาก จึงหยุดถาม และเดินไปชำเลืองมองที่องค์จักรพรรดิเหลียง

เมื่อเขาเดินผ่านจื่ออาน จื่ออานยังคงรู้สึกถึงลมหายใจที่ทรงพลังและน่าดึงดูด ซึ่งคล้ายกับลมหายใจของมู่หรงเจี๋ยมาก แต่ทว่าเขาจะถูกควบคุมมากกว่ามู่หรงเจี๋ย

มู่หรงเจี๋ยเป็นคนประเภทที่เปล่งประกายเหมือนแสง แม้ในขณะที่นั่งเงียบ ๆ ก็เหมือนถูกครอบงำและน่าเกรงขาม ทำให้ผู้คนไม่อยากเข้าใกล้

จื่ออานส่ายหัว ทำไมเขาถึงคิดถึงมู่หรงเจี๋ยตลอด?

เธอมีความรู้สึกกระสับกระส่ายในหัวใจ จื่ออานพยายามที่จะกำจัดมัน เดินไป และพูดว่า “องค์ชาย ฝ่าบาททรงมีพระอาการดีขึ้นมากแล้ว”

“ข้าดูจากพระพักตร์แล้ว ดีขึ้นมาก” องค์ชายอานตรัส

จื่ออานนำภาพวาดจากด้านข้างไปมอบให้กับองค์ชายอาน “ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ ขอให้หม่อมฉันมอบให้พระองค์ เพคะ”

องค์ชายอานยื่นพระหัตถ์ไปรับโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ พระองค์เพียงตรัสอย่างแผ่วเบาว่า “อืม”

จื่ออานไม่ได้เปิดมัน เมื่อเขาเห็น และไม่ได้มอบมันให้องครักษ์ที่อยู่ข้างหลังเขา เขาแค่ถือมันไว้ในมือของเขา และถามว่า “พระองค์ไม่ดูหรือเพคะ?”

แสงที่ส่องลงมาบนใบหน้าของเขามีความไม่แน่ใจ และเสียงของเขาก็ต่ำ “ดูแล้ว”

จื่ออานตกตะลึง “ดูแล้วหรือเพคะ?”

เขายังไม่เคยเปิดดู แล้วจะรู้ได้อย่างไร?

เขาเน้นย้ำอย่างจริงจังว่า “อืม ข้าเคยเห็นแล้ว”

จื่ออานมองมาที่เขา และไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

แต่เห็นได้ชัดว่าองค์ชายอานไม่ต้องการแสดงอาการใด ๆ หลังจากถามคำถามเกี่ยวกับองค์จักรพรรดิเหลียงแล้ว เขาก็จากไป

จื่ออานจำสิ่งที่มู่หรงเจี๋ยพูดได้ และนึกไม่ออกว่าองค์ชายอานแสดงความรักต่อเสด็จแม่ของเขาลึกซึ้งเพียงใด แต่ตอนนี้ดูเหมือนไม่เป็นเช่นนั้น

หากเขารักเสด็จแม่จริง เขาควรเปิดมันโดยเร็วที่สุด อย่างไรก็ตาม เสด็จแม่ของเขาให้สิ่งนี้กับเขา