บทที่ 104

จื่ออานตอบว่า “ขอบพระทัยที่เตือน จื่ออานทราบแล้วเพคะ”

พระสนมเหมยพูดว่า “ได้ เช่นนั้นก็ไปเถิด อีกอย่าง ก่อนออกจากวังเจ้าควรจะไปอำลาหวงไท่โฮ่ว ไปอีกสักครั้งเถอะ ถือโอกาสนี้ไปในช่วงที่หวงไท่โฮ่วยังไม่บรรทม”

จื่ออานกล่าวว่า “ขอบพระทัยที่เตือนเพคะ”

พระสนมเหมยเหลือบมองเธอด้วยรอยยิ้ม และจากไปพร้อมกับนางใน

จื่ออานมองไปที่ด้านหลังของเธอ เธอหันกลับมาเงียบ ๆ และเข้าไปในห้องโถง

เธอพูดกับแม่นมหยางว่า “แม่นมหยาง ท่านเก็บข้าวของของท่านก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะไปบอกลาหวงไท่โฮ่วก่อน”

แม่นมหยางกล่าวว่า “อืม คุณหนูใหญ่ไปเถอะ นี่คือสิ่งที่ควรทำ ยังจำทางนั้นได้หรือไม่? หรือว่าต้องการให้ทาสใช้ไปส่งเจ้าหรือไม่?”

จื่ออานกล่าวว่า “ไม่เป็นไรเพค่ะ ข้าจำทางได้”

แม่นมหยางพูดด้วยความประหลาดใจ “คุณหนูใหญ่เคยไปแค่ครั้งเดียว จำได้หรือ?”

จื่ออานมีความทรงจำที่ดีเสมอมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทีมหน่วยสืบราชการลับพิเศษที่อ่อนไหวต่อเส้นทาง

ใช้เวลาประมาณ 20 นาทีในการเดินจากวังฉางเชิงไปยังวังโช่วอันของหวงไท่โฮ่ว

เดินทะลุผ่านทางระเบียง และผ่านแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ของประตูวังซีเหวย

วังซีเหวยเป็นสถานที่ที่จักรพรรดิกำลังพักฟื้น ซึ่งค่อนข้างเงียบสงบ เมื่อเดินผ่านด้านนอกวังจะรู้สึกได้ถึงความเงียบในวัง

แทบไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องโถงยกเว้นคนไม่กี่คนที่รับใช้โดยแนวหน้าของจักรพรรดิ แม้แต่พระมารดาของฮองเฮาเองก็ยังต้องได้รับความยินยอมจากท่านก่อนจะให้เข้าไป

ด้านนอกของวังได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ผู้คนหลายสิบคนได้รับการคุ้มกันนอกวัง และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้

ครั้งสุดท้ายที่จื่ออานผ่านไป เขานั่งบนเกี๊ยวกับฮองเฮาและเดินผ่านไปโดยไม่หยุดพัก