บทที่ 1029

ตาวเหล่าต้าถูกพาตัวมาที่นี่ โดยมีชายชุดดำสองคนพามา เขาได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย มีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่บนใบหน้า อาจถูกทุบตีเนื่องจากไม่ยอมให้ความร่วมมือ

เมื่อเขาเห็นจื่ออัน ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความยินดี “พระชายา!”

จื่ออันกอดอก นิ้วที่ทาบอยู่บนแขนกระดกขึ้นขณะมองไปที่ตาวเหล่าต้า

ตาวเหล่าต้ารีบพุ่งตัวเข้าไป พลังอันดุร้ายของเขาทำให้ชายชุดดำสองคนไม่สามารถต้านทานได้ อย่างไรก็ตาม ชายชุดดำที่หน้าประตูก็กระแทกเขาจนล้มลงด้วยไม้เท้า ตาวเหล่าต้าร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนจะฟุบลงไป

“เจ้า...” จื่ออันโกรธจัด หันขวับมองกุ้ยไท่เฟยทันใด “เขาแค่เป็นห่วงข้า ไม่เห็นจำเป็นต้องทำรุนแรงถึงเพียงนั้นเลย”

กุ้ยไท่เฟยมองนางด้วยรอยยิ้มเสียไม่ได้ “เขาเต็มไปด้วยพละกำลังอันดุร้าย จะควบคุมให้อยู่ในร่องในรอยได้อย่างไร หากไม่ใช้กำลังบ้าง ตอนนี้เจ้าได้พบเขาแล้ว จะยอมเขียนจดหมายได้หรือยัง?”

“ได้ ให้ข้ากินข้าวก่อนแล้วกัน” จื่ออันตอบอย่างว่าง่าย

กุ้ยไท่เฟยก็ไม่เล่นตุกติกเช่นเดียวกัน สั่งให้ผู้คนไปเตรียมอาหาร จื่ออันยิ้มและกล่าวว่า “ข้าอยากดื่มสุราด้วย”

“ตามที่เจ้าต้องการ แต่หากเจ้าเล่นกลในครั้งนี้ ครั้งต่อไปจะไม่ง่ายนักที่จะทักทายเจ้า” หลังจากกุ้ยไท่เฟยพูดจบ แล้วนางก็หันหลังกลับออกไป “เจ้าสามารถเขียนได้ทันทีหลังจากที่เจ้ากินเสร็จ จากนั้นค่อยเรียกหาข้าอีกครั้ง”

อาหารที่ยกเข้ามามีเพียงผักป่าจากบนภูเขา ไม่มีเนื้อสัตว์ ข้าวขาวอีกหนึ่งชาม และหม้อน้ำต้มสุกหนึ่งใบ

หลังจากส่งอาหารแล้ว ประตูหินก็ปิดลง เหลือเพียงแสงไฟดวงน้อยเท่าเมล็ดถั่วที่ส่องสว่างให้กับห้องลับ

จื่ออันทดสอบทุกอย่างด้วยเข็มทอง พบว่าพวกมันทั้งหมดไม่มีพิษ แต่นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ตอนนี้นางอยู่ในเงื้อมมือของกุ้ยไท่เฟย อีกฝ่ายจึงไม่จำเป็นต้องใช้ยาพิษเพื่อฆ่านาง

นางรินน้ำหนึ่งแก้วแล้วดื่มช้า ๆ ถึงแม้กระหายน้ำมาก แต่ไม่สามารถดื่มได้พรวดเดียว

หลังจากดื่มน้ำแล้ว จื่ออันก็กินข้าวช้า ๆ เคี้ยวอย่างระมัดระวัง และหยุดกินหลังจากกินไปประมาณครึ่งชาม

ไม่นานก็มีคนนำหญ้าแห้งมาโรยบนพื้น และจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ