บทที่ 1041

จื่ออันไปที่จวนตระกูลเฉินเพื่อพบกับหญิงชรา เห็นนางถือซาลาเปาอยู่ในมือ นั่งลงบนบันไดหินหน้าทางเดิน กัดของกินในมือคำเล็ก ๆ ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

ในวันที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ นางกลับพับขากางเกงที่เต็มไปด้วยโคลนขึ้น วางจอบไว้ข้างตัว ดูเหมือนเป็นหญิงชราชาวไร่ที่เพิ่งกลับจากทุ่งนา

ขณะที่จื่ออันพูด นางก็กัดซาลาเปานึ่งไปด้วย พยักหน้าและยิ้มรับเป็นครั้งคราว

ในที่สุดนางก็กัดกินซาลาเปาช้าลง ขมวดคิ้วแน่นด้วยความเศร้าหมอง

เมื่อเห็นสิ่งนี้จื่ออันก็ถามอย่างเป็นกังวล “ท่านพูดอะไรหน่อยสิ”

“สถานการณ์ค่อนข้างร้ายแรง” หญิงชราส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ กลืนซาลาเปาแล้วยืดคอ

“จริงหรือ? ท่านมองเห็นปัญหาอะไร?” จื่ออันถอนหายใจ “บอกให้ข้ารู้หน่อยไม่ได้หรือ?”

หญิงชราหันไปมองนางแล้วถอนหายใจ “ปีที่แล้วข้าสามารถกินซี่โครงแกะได้หนึ่งถึงสองจินในมื้อเดียว อีกทั้งยังสามารถเคี้ยวกลืนเนื้อสัตว์ได้อย่างง่ายดาย ปีนี้แม้แต่ซาลาเปานิ่ม ๆ ยังทำให้ฟันของข้าปวดแปลบ ข้าแก่ตัวลงไปมากแล้ว ฟันไม่แข็งแรงอีกต่อไป เจ้าคิดว่ามันร้ายแรงหรือไม่ล่ะ?”

จื่ออันรู้สึกท้อแท้ “ท่านกังวลไปไยกัน? เป็นเรื่องปกติที่ฟันของคนเราจะเสื่อมโทรมลงเมื่ออายุมากขึ้นมิใช่หรือ?"

“เป็นเรื่องปกติก็จริง แต่ใครจะยอมรับได้โดยง่ายเล่า ข้าเคยกินข้าวอร่อยกว่านี้ การกินถือเป็นงานอดิเรกเดียวของข้า สำหรับข้าไม่มีอะไรน่าเศร้าไปกว่านี้อีกแล้ว”

จื่ออันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร สำหรับคนหนุ่มสาว เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่เกิดขึ้นได้เมื่อแก่ตัวลง แต่คนแก่สามารถเต็มใจยอมรับได้เพียงใด? ถึงแม้ไม่อยากยอมรับก็จำต้องยอมรับนี่นา? สังขารและสัจธรรมใครบ้างเปลี่ยนได้? ใครจะคงความเยาว์วัยไว้ได้ตลอดไป?