บทที่ 1042

จื่ออันยิ้ม “ข้าเข้าใจแล้ว ไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านมักจะใจเย็นอยู่เสมอ”

“ใจเย็นอะไรกัน? ข้าแค่รอดูอยู่ห่าง ๆ สถานการณ์นี้ยากจะแก้ไข องค์จักรพรรดิสั่งโจมตีเต็มกำลัง ผู้สำเร็จราชการแทนอาจจะหาอุบายหลบเลี่ยงได้ แต่ใช้แผนเดิมไม่ได้กับครั้งที่สอง หากแม่ทัพทั้งสองไปอยู่แนวหน้าแล้วเขายังหาข้ออ้าง เกรงว่าคราวนี้พระองค์อาจจะสั่งเปลี่ยนมืออำนาจผู้บัญชาทัพ เมื่ออำนาจในการควบคุมและสั่งการกองทัพหมดไป เขาก็จะไม่มีอิสระในการสงครามเท่าที่ควรอีก อย่างไรก็ตาม เราเองก็ทำอะไรไม่ได้มาก ขึ้นอยู่กับว่าท่านอ๋องจะถอนกำลังทหารอย่างไร เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสละชีวิตของทหารเพื่อซื้อความสงบสุขสักปีหรือสองปี หากครั้งนี้เขาไม่แน่ใจถึงเจ็ดหรือแปดในสิบ เขาจะไม่มีวันโจมตีอย่างเต็มกำลังเด็ดขาด”

“จริงด้วย ฉินโจวเป็นแม่ทัพที่ชำนาญการกระหนาบโจมตีอย่างรุนแรง ไม่ใช่ความคิดดีเลยจะเปิดศึกปะทะกับนาง เป็นการดีที่สุดที่เขาใช้แผนสงครามกองโจร ลอบโจมตีเพื่อทำให้นางอารมณ์เสีย เผื่อว่าเราจะมีโอกาสชนะ”

“อืม การวิเคราะห์ของเจ้าถูกต้อง ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะฉลาดถึงเพียงนี้ ไม่มีใครในฝั่งขององค์จักรพรรดิสามารถตรวจสอบสถานการณ์อย่างรู้แจ้ง กระนั้นก็กลัวเหลือเกินว่ากระแสลมอย่างราชสำนักจะเปลี่ยนไปในทิศทางอื่น ซึ่งจะส่งผลเสียอย่างมากต่อท่านอ๋อง” หญิงชราอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล

“ข้าเข้าใจแล้ว!” จื่ออันโชคดีที่มาปรึกษานางจนได้รับคำตอบ

วันเวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เกินครึ่งเดือนผ่านไปในชั่วพริบตา

ซูชิงและเซียวท่าอยู่ในระหว่างเดินทางกลับ เมื่อนับวัน พวกเขาควรจะมาถึงเมืองหลวงในอีกสองวันข้างหน้า

วันที่สิบสอง เดือนสี่ อ๋องเยี่ยสั่งให้คนมารายงานว่ากุ้ยไท่เฟยซุนสิ้นใจแล้วในคุกหลวง

หลังจากได้ยินเช่นนั้น หัวใจของจื่ออันกลับไม่รู้สึกสั่นคลอน การที่นางสามารถอดทนได้มาจนถึงตอนนี้ ถือว่าความมุ่งมั่นของนางแกร่งกล้าพอตัว

จากความรุนแรงของอาการบาดเจ็บของนาง เบื้องต้นสรุปได้ว่านางจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสามวันเท่านั้น

ทว่าความเคียดแค้นของนางกลับเหนียวแน่นมาก หากนางดำเนินชีวิตในหนทางที่ถูกต้อง คงเป็นสตรีผู้มากความสามารถคนหนึ่ง