บทที่ 1070

ซุนฟางเอ๋อร์ถูกนำตัวเข้ามา ขณะที่ใบหน้าของนางซีดเซียวผิดปกติ

หลังจากเข้ามาภายในท้องพระโรง ซุนฟางเอ๋อร์ก็แทบยืนไหว เหล่านางกำนัลจึงเข้ามาช่วยประคองให้นางนั่งลง

องค์จักรพรรดิออกคำสั่งให้ทหารนางตัวนางเข้ามาเฝ้าต่อหน้าตนเอง

“ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ!” แม้นางจะนั่งลงกับพื้น แต่ก็ไม่ลืมที่จะกล่าวทักทายตามมารยาท อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าการนั่งถวายบังคมจะไม่สุภาพสักเท่าไร

องค์จักรพรรดิสั่งให้เหล่านางกำลังออกไป ก่อนจ้องมองซุนฟางเอ๋อร์ “เจ้าเป็นคู่หมั้นของเหล่าปา และอาศัยอยู่ในแคว้นซีหนานกับเขาเป็นเวลาหลายปี ดังนั้นเจ้าจึงรู้จักเขาอย่างทะลุปรุโปร่งใช่หรือไม่?”

ซุนฟางเอ๋อพยักหน้าพร้อมตอบ “เพคะ”

ซุนฟางเอ๋อร์ตอบตามความจริง นางไม่กล้าโป้ปดอีกฝ่ายเนื่องจากชีวิตของตนยังอยู่ในกำมือขององค์จักรพรรดิ

แม้ว่าชีวิตจะไม่ได้สวยหรู แต่นางก็ยังต้องการมีชีวิตอยู่ หากยังมีชีวิตอยู่ ก็จะมีโอกาสมากมายนับไม่ถ้วน

“เจ้าต้องการแต่งงานกับเขาเพราะผลประโยชน์บางอย่างใช่หรือไม่?” คำถามขององค์จักรพรรดิ... ตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง แม้แต่ซุนฟางเอ๋อร์ยังตกตะลึงไปชั่วขณะ

นางจะมีเหตุผลอื่นใดอีกเล่า? หากไม่ใช่เพราะความทะเยอทะยานในการก่อกบฏของอ๋องหนานหวาย

ซุนฟางเอ๋อร์รู้สึกว่าองค์จักรพรรดิเข้าใจทุกสิ่งเป็นอย่างดี แต่แท้จริงแล้วเขาอาจไม่รู้อะไรเลยก็เป็นได้

บางทีเขาอาจจะมองเห็นมันอย่างชัดเจน แต่ไม่สามารถเข้าใจได้

“ข้าไม่รู้ว่าจะเก็บมันไว้เพื่ออะไร?” องค์จักรพรรดิยิ้มเยาะ “ในความรู้สึกข้า เจ้าเป็นคนฉลาดและมีเหตุผลมาโดยตลอด และตอนนี้กองกำลังอันเข้มแข็งของอ๋องหนานหวายเสื่อมทรุดจนเป็นม้าตีนปลายแล้ว”

ซุนฟางเอ๋อจำต้องยอมรับสิ่งนี้ นางรู้ดีว่ามู่หรงเจี๋ย องค์จักรพรรดิ อ๋องเยี่ย และคนอื่น ๆ มองอ๋องหนานหวายเป็นดั่งตัวตลก

ซุนฟางเอ๋อร์เป็นคนที่สามารถปรับตัวไปตามสถานการณ์ได้ตลอดเวลา หรือกล่าวได้ว่านางมักจะอยู่ข้างผู้ที่แข็งแกร่งมาตลอด

“ท่านอ๋องบอกกับหม่อมฉันว่าเขาต้องการแต่งงานกับหญิงสามัญชนที่มีความละโมบในตำแหน่งพระชายา ดังนั้นหม่อมฉันจึงตอบตกลงเพคะ” ซุนฟางเอ๋อร์กล่าว