บทที่ 1091

ซูชิงเบิกตากว้างพร้อมกล่าว “ท่านพูดว่าอะไรนะ? พวกท่านไม่แม้แต่จะเชิญพวกเราไปพักที่หอเฉาเหวินรึ?”

หอเฉาเหวินคือสถานที่พักแรมที่ออกแบบเป็นพิเศษ เพื่อรองรับแขกจากต่างแดนโดยเฉพาะ และแน่นอนว่ามีเพียงชนชั้นสูงเท่านั้นที่สามารถเข้าพักได้

อย่างไรก็ตาม ในกลุ่มของพวกเขามีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระชายา และแม่ทัพอีกสองคน ส่วนโหรวเหยาและเฉินหลิวหลิ่วก็ไม่ได้มาจากครอบครัวสามัญชน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องได้พักที่หอเฉาเหวิน

แล้วพวกเขาต้องพักที่ไหนเล่า? บน... พื้นดินงั้นรึ?

อ๋องฉีรีบเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว เพราะเกรงว่าต้องทนฟังคำบ่นและน้ำเสียงไม่พอใจอีก

หลังเดินออกจากห้องโถง เขาก็กำชับให้บ่าวรับใช้ดูแลมู่หรงเจี๋ยและๅคนอื่น ๆ ให้ดี ก่อนรีบเข้าไปในพระราชวัง

เซียวท่าถามมู่หรงเจี๋ยด้วยความงุนงง “พวกเราควรทำอย่างไรดีขอรับ?”

มู่หรงเจี๋ยตอบด้วยความโมโห “เจ้าถามข้า แล้วจะให้ข้าถามลาที่ไหนรึ?”

หลิวหลิ่วเอ่ย “พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ ในเมื่อผู้มีอำนาจไม่สนใจชีวิตประชาชน แล้วเหตุใดพวกเราจะต้องใส่ใจด้วย? ปล่อยให้พวกเขาไปเสีย”

แม้หลิวหลิ่วจะกล่าวเช่นนั้น แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับชาวบ้านที่พบเจอบนท้องถนนก่อนหน้านี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะกระทืบเท้าพร้อมกล่าวด้วยความเกลียดชัง “เป่ยโม่ควรสถาปนาจักรพรรดิคนใหม่ได้แล้ว”