บทที่ 1092

มู่หรงเจี๋ยกล่าวว่า “ฉินโจวเป็นแม่ทัพ นางซึ่งมาจากตระกูลฉินถูกวางไว้ให้ทำหน้าที่อยู่แนวหน้าของเป่ยโม่ เพราะเป่ยโม่ให้ความสำคัญกับศิลปะการต่อสู้เป็นหลัก กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อมีสงคราม สถานะของนางจะถูกยกให้สูงขึ้น พวกเจ้าคิดว่าปกติวิสัยแล้วคนเช่นนางจะยอมล้มเลิกสงครามกลางคันหรือไม่? ทว่านางไม่มีทางเลือกเพราะตระกูลฉินนั้นแข็งแกร่ง มีกิ่งก้านสาขามากมายแตกออกไปในบ้านในเมืองมากกว่าครึ่งหนึ่งของคนในประเทศ ครั้นบ้านหลังนี้ติดเชื้อโรคระบาด ฉินโจวเป็นผู้ที่มีจิตสำนึกรักครอบครัวที่แข็งแกร่ง จึงเห็นด้วยกับคำแนะนำของอ๋องฉี อย่างไรก็ตาม ฝ่ายสงครามหลักก็นำโดยนางเช่นกัน ไม่เพียงอ๋องเจิ้นกั๋วและฮองเฮาเฉา ฮองเฮาเฉาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของนางด้วยเช่นเดียวกัน”

หลังจากที่มู่หรงเจี๋ยพูดจบ ความกระตือรือร้นที่เพิ่งถูกจุดประกายขึ้นใหม่ของทุกคนก็ดับมอดลงอีกครั้ง หลงเหลือเพียงการมองโลกในแง่ร้าย

พวกเขาถูกอ๋องฉีหลอกขายลูกหมู ไม่แปลกที่ตอนนี้จะสิ้นหวัง!

โกรธ!

โกรธจัด!

โกรธมาก ๆ!

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าพวกเขาจะโกรธมากเพียงใดก็ไม่สามารถหุนหันพลันแล่นกลับไปได้ พวกเขามาพร้อมกับคำสั่งขององค์จักรพรรดิ แบกรับความคาดหวังของผู้คนในราชวงศ์ต้าโจว และความคาดหวังของผู้คนในเป่ยโม่

สิ่งที่เสียเปรียบที่สุดในการเป็นคนดี คือถ้าบอกให้คนอื่นรับรู้เกี่ยวกับความเมตตากรุณา ความยุติธรรม และศีลธรรมของตนเอง ผู้อื่นอาจมองว่าเป็นคนทึ่มไร้สมอง

แต่สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นยังมาไม่ถึง

อ๋องฉีเข้าไปในพระราชวังเพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ จักรพรรดิและฮองเฮาเฉาต้อนรับเขาในห้องตำราหลวง โดยมีองค์รัชทายาทอยู่ด้วย

อ๋องฉีตกใจมาก “ป่านนี้แล้วองค์รัชทายาทยังไม่ออกเดินทางไปยังต้าโจวอีกหรือ?”

เขาได้สัญญากับจักรพรรดิแห่งต้าโจวว่าองค์รัชทายาทจะรีบเดินทางไปยังต้าโจวโดยเร็วที่สุด หากตอนนี้เขายังไม่ออกเดินทางอีก จักรพรรดิแห่งต้าโจวคงคิดว่าเขากำลังพูดจาเลื่อนลอยไร้สาระ ซึ่งคงจะไม่เป็นการดี