บทที่ 1093

“ฝ่าบาท แต่พระชายาองค์ชายผู้สำเร็จราชการอุตส่าห์เดินทางมาเพื่อรักษาโรคระบาดในประเทศเรา เราควรแสดงความน่าไว้วางใจก่อนหรือไม่?” อ๋องฉีกล่าวอย่างจริงจัง

อ๋องฉีกล่าวเช่นนั้น รู้สึกเศร้าที่ตนโง่เขลา เขาจะให้เครดิตอะไรพวกเขาได้บ้าง? ถ้าพวกเขามีความน่าเชื่อถือ พวกเขาจะไม่ทำแบบนี้

เขาท้อแท้ทันที นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาท้อแท้ในรอบหลายปี แต่เขาจะทำอย่างไรได้? อ๋องหลายท่านในเป่ยโม่ต่างก็เป็นสมาชิกหลักของฝ่ายสงคราม ในขณะที่เขาได้รับการสนับสนุนจากเหล่าทหารแก่และอ่อนแอเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

ตอนแรกที่จักรพรรดิขึ้นครองบัลลังก์ ความทะเยอทะยานของเขาไม่ได้ใหญ่หลวงนัก อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่มีการสถาปนาฮองเฮาเฉา นางก็เริ่มกระทำเรื่องไร้สาระทุกวัน ทั้งยังเชิญนักบวชเต๋าซานสือ และนางจิ้งจอกสาวเข้ามาในพระราชวัง ทำให้จักรพรรดิตกอยู่ในความลุ่มหลง และแน่นอน กิจการบ้านเมืองส่วนใหญ่ตกเป็นหน้าที่ของฮองเฮาเฉา ว่ากันว่าฮองเฮาเฉาและฉินโจวจะช่วยขยายอาณาเขตบ้านเมือง ส่งเสริมให้เขาครองราชย์เป็นจักรพรรดิไปชั่วนิรันดร์

อ๋องฉีรู้สึกว่าเขาอาจจะไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป

“ตอนนี้องค์ชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และพระชายาของเขามาถึงเมืองหลวงแล้ว ฝ่าบาทจะจัดงานเลี้ยงเพื่อต้อนรับพวกเขาหรือไม่?” อ๋องฉีถามขณะระงับความโกรธ

องค์จักรพรรดิคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตรัสว่า “ไม่ควรจัดงานเลี้ยงให้เอิกเกริก เพราะตอนนี้ประเทศกำลังตกอยู่ในวิกฤตระดับชาติ โรคระบาดแพร่ระบาดไปทั่ว ผู้คนต่างรู้ว่าพวกเขามาที่นี่เพื่อรักษาโรค ในความคิดของข้า ให้พวกเขาเดินทางไปยังพื้นที่ที่มีโรคระบาดเพื่อรักษาคนโดยเร็วที่สุด”

อ๋องฉีโกรธมากจนแทบจะอาเจียนออกมาเป็นเลือด “ฝ่าบาท เราเป็นฝ่ายเชิญให้พวกเขามาที่นี่ หากผู้คนรู้ว่าเราชาวเป่ยโม่ไร้มารยาท มันจะไม่เป็นการทำให้ชื่อเสียงของเป่ยโม่เสื่อมเสียหรอกหรือ?”

“อวดดี!” ฮองเฮาเฉาตำหนิอย่างรุนแรง “การจัดงานเลี้ยงและงานรื่นเริงควรขึ้นอยู่กับกาลเทศะ ดังที่ฝ่าบาทกล่าว ขณะนี้โรคระบาดแพร่กระจายไปทั่ว หากประชาชนรู้ว่าหมอมาถึงแล้ว แต่แทนที่จะออกไปยังพื้นที่เกิดเหตุเพื่อรักษาโรค กลับร่วมงานเลี้ยงในวัง นี่ไม่เสื่อมเสียยิ่งกว่าหรือ?”

องค์รัชทายาทยิ้มแล้วกล่าวว่า “เสด็จอา เช่นนั้นท่านก็ออกหน้าตนเองต้อนรับพวกเขาตามสมควรสิ ไม่ว่าจะจัดงานเลี้ยงในจวนหรือในวัง ก็ไม่แตกต่างกันมิใช่หรือ? เตรียมอาหารและไวน์เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว”

อ๋องฉีโกรธมากจนหน้าซีดเผือด “ฝ่าบาท กระหม่อมเดินทางมาหลายพันลี้โดยไม่ได้หยุดพักเลย ทั้งยังรีบเร่งกลับมายังเป่ยโม่เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัย…”

“เอาล่ะ เอาล่ะ” จู่ ๆ จักรพรรดิก็เริ่มหมดความอดทน “เจ้าไม่เข้าใจเจตนาของฮองเฮาจริง ๆ หรือเจ้าแค่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ? มู่หรงเจี๋ยคนนี้เป็นใคร? เขาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของราชวงศ์ต้าโจว ว่าที่จักรพรรดิต้าโจวองค์ต่อไป และเทพเจ้าแห่งสงครามแห่งต้าโจว สถานะของเขามีค่ามากเพียงใด? หากข้าปฏิบัติต่อเขาในฐานะแขกผู้มีเกียรติ เขาจะไม่กลายเป็นคนสำคัญของเป่ยโม่เพิ่มอีกหรือ? เกรงว่าขุนนางทั้งหลายของเราอาจถูกเหยียบย่ำ เป่ยโม่ของข้าไม่มีที่ว่างสำหรับให้คนนอกเข้ามาแทรกแซงกิจการภายในแล้ว”