บทที่ 1103

จริงดังคาด หลังจากถามเจ้าหน้าที่ที่เฝ้าประตูเมือง พบว่ามู่หรงเจี๋ยจากไปแล้วจริง ๆ

อ๋องฉีสับสน เขารู้ว่ามู่หรงเจี๋ยไม่ใช่คนที่ได้รับแรงกระตุ้นนิดหน่อยแล้วใช้อารมณ์เป็นใหญ่ เขามักจะปฏิบัติตนอย่างมีเหตุผลและรอบคอบ คราวนี้จักรพรรดิก็ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างให้เกียรติแล้ว เช่นนั้นพวกเขาจะจากไปด้วยความโกรธได้อย่างไร?

หากเขาจากไปเช่นนี้ แล้วสงครามจะยังเกิดขึ้นอยู่หรือไม่?

อ๋องฉีทำได้เพียงเข้าไปในพระราชวังและทูลรายงานต่อองค์จักรพรรดิ กระนั้นจักรพรรดิกลับไม่กังวลเลย และยังกล่าวกับฮองเฮาเฉาสองสามคำอย่างสบาย ๆ ก่อนที่จะตอบอ๋องฉี

“ไม่ต้องกังวลไป หากเจ้าเดินทางไปยังพื้นที่ที่มีโรคระบาด ก็จะพบพวกเขาอยู่ที่นั่นเอง”

“ฝ่าบาทหมายความว่าอย่างไร? พวกเขาไปยังพื้นที่โรคระบาดด้วยตัวเองหรือ?” อ๋องฉีตกใจ

“พวกเขาไปขอความช่วยเหลือให้องค์หญิงอันส่งคนไปประกาศต่อสาธารณชนว่าพวกเขามาที่นี่เพื่อรักษาโรค ทั้งยังบอกอีกว่าข้าจะจัดงานเลี้ยงเพื่อต้อนรับพวกเขา เห็นแก่ใบหน้าของราชวงศ์เรา ทำให้ข้าจำเป็นต้องรับสมอ้างตามนั้น”

ฮองเฮาเฮามองไปที่อ๋องฉี อดไม่ได้ที่จะพูดประชด “อ๋องฉีนะอ๋องฉี เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? ความตั้งใจของมู่หรงเจี๋ยที่ต้องการพักรบคือสิ่งใด? เขาต้องการความเต็มใจของประชาชนจากทั้งสองประเทศที่จะสงบศึก เช่นนั้นเขาจะทำให้ชาวเป่ยโม่เห็นด้วยตามนั้นได้อย่างไร? การซื้อใจอย่างไรล่ะ เขาไม่ได้มาที่เป่ยโม่เพื่อรักษาโรคระบาดเท่านั้น แต่มาเพื่อที่จะเอาชนะใจผู้คน ในเมื่อนี่คือสิ่งที่เขาจะลงมือทำในไม่ช้าก็เร็ว เหตุใดเราจึงต้องขัดขวางความช่วยเหลืออันยิ่งใหญ่นี้ด้วยเล่า? สู้อยู่เฉยไม่ดีกว่าหรือ? ยามรุกสามารถโจมตี ยามถอยก็สามารถป้องกัน”

ประโยคนี้อีกแล้ว ยามรุกสามารถโจมตี ยามถอยก็สามารถป้องกัน อ๋องฉีรู้สึกว่าเขาเบื่อที่จะได้ยินมันแล้ว เขาไม่ใส่ใจกับแก่นแท้ของสัจธรรมใด ๆ อีกต่อไป เพียงแต่มองถึงประโยชน์ที่จะได้รับเท่านั้น และสิ่งที่จะนำพาโลกให้เป็นหนึ่งเดียวกันและได้ประโยชน์

อ๋องฉีตัดสินใจว่าเขาจะไม่สนใจสิ่งที่จักรพรรดิตั้งใจทำ เขาคิดจะเดินทางไปหามู่หรงเจี๋ยและเซี่ยจื่ออัน เพื่ออำนวยความสะดวกให้พวกเขาเข้าไปในพื้นที่ที่มีโรคระบาด

เขาออกจากวังและส่งคนไปสอบถามตามทางเพื่อดูว่ามู่หรงเจี๋ยได้ไปถึวที่แห่งนั้นหรือยัง

อย่างไรก็ตาม หลังจากติดตามตลอดทาง พวกเขากลับบอกว่าไม่พบมู่หรงเจี๋ยในพื้นที่ที่มีโรคระบาดเลย กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ กลุ่มคนที่มาจากต้าโจวหายไปทั้งหมด

จักรพรรดิเป่ยโม่ไม่ให้ความสำคัญกับพวกเขาเลยจริง ๆ

ต้องขอบคุณการป่าวประกาศขององค์หญิงอันในวันนั้น ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงและในพื้นที่โรคระบาดรู้ว่าหมอเทวดาจากต้าโจวมาถึงที่นี่แล้ว ทำให้พวกเขาตั้งตารอวันที่พวกเขาจะเดินทางมายังพื้นที่โรคระบาด