บทที่ 1104

ฮองเฮาเฉากล่าว “ทุกคนคิดว่ามู่หรงเจี๋ยคงไม่คิดหลบหนีแน่เมื่อมาถึงเป่ยโม่ ทั้งยังคิดว่าพวกเขาไม่ได้มีเจตนาที่จะเล่นตุกติก แต่จู่ ๆ เขากลับจากไปทันทีโดยไม่บอกกล่าว บัดนี้ผู้คนโดยทั่วรู้แล้วว่าหมอเทวดาจากต้าโจวมาถึงแล้ว และทุกคนต่างก็ตั้งตารอรอให้หมอเทวดาผู้นี้ไปยังพื้นที่โรคระบาด ฝ่าบาท พระองค์คิดว่าเราควรทำอย่างไร?”

ฮองเฮาเฉาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจักรพรรดิจะถอนคำสั่งของเขาก่อน เลื่อนการโจมตีแผ่นดินต้าโจวออกไป สงครามระหว่างประเทศ จลาจลกลางเมือง ภัยพิบัติทางธรรมชาติ และโรคระบาด ล้วนเป็นความโชคร้ายที่เกิดขึ้นในเป่ยโม่ ผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนล้วนไม่ใช่คนที่ดำรงตำแหน่งสูง ๆ แต่เป็นประชาชนผู้บริสุทธิ์

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หากส่งทหารไปโจมตีอีกครั้ง ประชาชนอาจก่อจลาจลขึ้นมาจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิต้องการก่อสงครามโดยเร็วที่สุด ดังนั้นเขาจึงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ฮองเฮามีข้อเสนอแนะอะไรบ้าง?”

“หม่อมฉันเพียงคิดว่าฝ่าบาทยังไม่ควรส่งกองทัพไปโจมตีต้าโจว เพราะผู้คนจะกล่าวหาว่าพระองค์เพิกเฉยต่อโรคระบาดและเห็นแก่สงครามเป็นใหญ่”

“พูดเร็วเข้า!” ดวงตาของจักรพรรดิเป็นประกาย

ฮองเฮาเฉายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า “ฝ่าบาท โปรดสั่งให้คนออกไปกระจายข่าวว่ามู่หรงเจี๋ยขโมยดาบศักดิ์สิทธิ์ไปแห่งเป่ยโม่ แล้วหลบหนีกลับไปยังต้าโจว จากนั้นพระองค์ค่อยส่งคนไปติดประกาศจับเขาทั่วทั้งเมือง กระจายข่าวออกไปสู่ประชาชนหมู่มาก”

จักรพรรดิหัวเราะเสียงดังทันทีหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “ฮองเฮาช่างสมกับเป็นมือขวาของข้าจริง ๆ”

ฮองเฮายืนขึ้นด้วยรอยยิ้มและเอ่ยว่า “หม่อมฉันเป็นภรรยาอันดับหนึ่งของฝ่าบาท ทุกสิ่งที่ข้าคิดว่าดีล้วนเป็นประโยชน์ต่อพระองค์”

“เจ้าพูดถูก” จักรพรรดิแสยะยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง “มู่หรงเจี๋ย เจ้าคิดว่าจะหนีข้าไปได้ถึงไหน? ข้าอยากสั่งให้เป่ยโม่เริ่มสงครามแทบแย่ แล้วเหตุใดข้าต้องไว้หน้าเจ้าด้วย?”

ดาบศักดิ์สิทธิ์เป็นมรดกล้ำค่าที่บรรพชนของราชวงศ์เป่ยโม่ทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังหลังจากพิชิตโลกได้ ต่อมามันได้รับการบูชาในสถานะวัตถุศักดิ์สิทธิ์ บางคนถึงกับบอกว่าดาบศักดิ์สิทธิ์นี้ดุร้ายมากเนื่องจากมันเคยเข่นฆ่าทหารฝ่ายศัตรูไปนับไม่ถ้วน เต็มไปด้วยเลือดและจิตวิญญาณ สามารถปกป้องคุ้มครองเป่ยโม่ได้สืบไป

ดังนั้นประชาชนจึงเชื่อว่าดาบศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นอาวุธที่อยู่ยงคงกระพันของเป่ยโม่ หากดาบศักดิ์สิทธิ์สูญหาย ก็เท่ากับความมั่นคงของเป่ยโม่สั่นคลอน