บทที่ 1114

องค์หญิงอันชำเลืองมองอีกฝ่าย “การที่ข้าบอกว่าเข้าเป็นปีศาจจิ้งจอก เป็นการยกย่องสติปัญญาของเจ้า เจ้าคิดว่าข้าชมความงามของเจ้างั้นรึ”

สิ้นคำ นางก็เผยท่าทีเฉยเมยต่อจื่ออัน แล้วหันไปถามมู่หรงเจี๋ยต่อ “เกิดอะไรกับเสบียงอาหารและหญ้าเลี้ยงม้า? ท่านอย่าบอกนะว่าแม้แต่ลุ่ยกงก็ยังเชื่อฟังคำสั่งท่าน และฟาดสายฟ้าลงมา”

มู่หรงเจี๋ยมองจื่ออันพลางตอบด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้อง ข้าออกคำสั่งกับเล่ยกง ดังนั้นเล่ยกงจึงตัดเสบียงอาหาร และหญ้าเลี้ยงม้าของเป่ยโม่”

องค์หญิงอันหัวเราะเยาะ “ท่านกำลังหลอกข้าอยู่หรือ? ข้ารู้ว่าพวกท่านพาคนเหล่านั้นออกมา แต่ท่านทำให้ผู้คนเชื่อได้อย่างไรว่าพืชผลของพวกเขาถูกฟ้าผ่า? หากประชาชนรู้เรื่องนี้ ฝ่าบาทจะต้องเสียสติเป็นแน่”

“ข้าไม่รู้เรื่องนั้นจริง ๆ” มู่หรงเจี๋ยส่ายหน้าพร้อมคลี่ยิ้มอย่างสบายใจ การตอบโต้อันนิ่มนวลนี้ทำให้จักรพรรดิเป่ยโม่ตระหนักได้ว่าจุดจบของเป่ยโม่จะเป็นอย่างไร หากทรยศผู้มีพระคุณ

เขาไม่ได้ตั้งใจทำร้ายทหารของเป่ยโม่ แต่แค่อยากให้พวกเขาอดอาหารเพียงสองวันเท่านั้น

พวกเขารอคอยสงครามครั้งนี้มานาน เมื่อได้รับคำสั่งให้โจมตี คนเหล่านั้นจะต้องมีแรงผลักดันที่ไม่อาจหยุดยั้งได้เป็นแน่

อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายเปรียบเสมือนปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้ ที่พร้อมจะพุ่งเข้าประจันหน้ากันได้ทุกเมื่อ ทว่าเมื่อพุ่งตัวออกไปกลับสะดุดก้อนหินเล็ก ๆ และการล้มครั้งนี้ทำให้พวกเขาต้องเสียศูนย์

จักรพรรดิเป่ยโม่คิดว่ามู่หรงเจี๋ยอยู่ในกำมือของตนแล้ว และต้าโจวก็ไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการรบ ดังนั้นการโจมตีครั้งนี้จะต้องสำเร็จแน่นอน

กองทัพของพวกเขามีความฮึกเหิมอย่างมาก ดังนั้นเพื่อลดแรงจูงใจ เขาจึงจำเป็นต้องใช้วิธีการที่สุดโต่ง โดยการทำให้อีกฝ่ายหิวโหย ซึ่งวิธีนี้เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในการทำลายกำลังใจ

สำหรับเสียงฟ้าร้องและเสียงฟ้าผ่า เป็นเพียงเคล็ดลับที่เพิ่มความลึกลับและความตื่นตระหนก

สิ่งที่เรียกว่าสายฟ้าฟาดถูกประดิษฐ์ขึ้นโดยตระกูลจู และถูกปรับเปลี่ยนเล็กน้อยโดยจื่ออัน อย่างไรก็ตาม จื่ออันและตระกูลจูปฏิเสธหนักแน่นที่จะบอกวิธีการพัฒนาอาวุธชนิดนี้แก่เขา