บทที่ 1126

จื่ออันรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด “ดี ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้ เจ้าสามารถหาทางส่งใบสั่งยาลงจากภูเขาได้ ทางที่ดีอย่าไปด้วยตนเอง หากมีนกพิราบสื่อสารก็สามารถฝากจดหมายผ่านนกพิราบได้เช่นกัน”

จื่ออันรู้ว่าเมื่อองค์ชายเจิ้นกั๋วมาถึง เขาได้ทิ้งกรงนกพิราบไว้เพื่อใช้สำหรับส่งข่าวสารอย่างรวดเร็ว

“ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว” ซูมู่ตอบ แต่เขานึกในใจว่าต้องไม่แจ้งให้องค์หญิงอันทราบ เพราะตอนนี้องค์หญิงอันเชื่อใจพวกเขาแล้ว

อารมณ์ของซูมู่ซับซ้อนมาก

ก่อนหน้านี้เขาเคารพและเชื่อใจในพระชายาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จริง ๆ

ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าอาจเป็นไปได้ที่ต้าโจวและเป่ยโม่จะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ เพราะเขาสังเกตเห็นทัศนคติที่จริงใจขององค์ชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และพระชายาของเขา

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็โกรธมาก โกรธที่ตนเองถูกหลอกลวง

เขาตัดสินใจลงจากภูเขาด้วยตนเอง เพื่อไปหาองค์ชายเจิ้นกั๋ว

เขารีบไปรับใบสั่งยาจากจื่ออัน หลังจากรับใบสั่งยาแล้วก็ลงจากภูเขาทันที

เมื่อมาถึงจวนขององค์ชายเจิ้นกั๋วก็เช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว

องค์ชายเจิ้นกั๋วยังไม่ตื่น เขาจึงรออยู่หน้าระเบียง

หลังจากรออยู่ประมาณสี่ชั่วยาม อีกฝ่ายก็เรียกให้เขาเข้าเฝ้า

องค์ชายเจิ้นกั๋วเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและยังคงหวีผมอยู่ เมื่อเห็นซูมู่มาพบแต่เช้าก็รู้ว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญ จึงอนุญาตให้เขาเข้ามา

“กระหม่อมถวายบังคมองค์ชาย!” ซูมู่ก้าวไปข้างหน้าและทำความเคารพ

“ไม่ต้องมากพิธี มีเรื่องอะไรให้เราช่วยหรือ?” องค์ชายเจิ้นกั๋วหันหน้าเข้าหากระจกทองสัมฤทธิ์ มองหน้าซูมู่จากหางตา

“ทูลองค์ชาย หลังจากกระหม่อมกลับไปเมื่อวานนี้ พระชายาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์บอกว่าโรคนี้เรียกว่ากาฬโรค ลักษณะการแพร่กระจายร้ายแรงอย่างยิ่ง แม้กระทั่งประเทศอื่น ๆ ก็ได้ผลกระทบเป็นวงกว้าง นางจึงขอให้กระหม่อมนำข่าวไปแจ้งให้องค์หญิงอันทราบ และนำใบสั่งยามาให้องค์หญิงอันด้วย”

“ใบสั่งยา?” ดวงตาขององค์ชายเจิ้นกั๋วเป็นประกาย “นางมีใบสั่งยามาด้วยหรือ?”

“ยานี้รักษาโรคระบาดไม่ได้ ว่ากันว่ามันช่วยเพิ่มภูมิต้านทานหรืออะไรสักอย่าง ดื่มแล้วไม่ได้หมายความว่าจะไม่ติดโรค แต่ช่วยลดโอกาสที่จะติดโรคได้”