บทที่ 1139

นางพลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว ตอนนี้การค้นหาง่ายดายกว่าก่อนหน้ามาก เพราะอย่างน้อยก็รู้ว่ามันจะต้องอยู่ที่สองสามหน้าแรก

“เจอแล้ว เจอแล้ว” โหรวเหยาเขย่าตำราในมือด้วยความตื่นเต้น ก่อนที่ทุกคนจะมารวมตัวกัน

ทว่าทุกคนก็ต้องรู้สึกผิดหวังเมื่อเห็นเนื้อหาในตำรา

ในตำรามีบันทึกใบสั่งยา แต่มันกลับไม่ครบถ้วน เพราะรายชื่อยาสามชนิดสุดท้ายบนหน้ากระดาษถูกแมลงกัดกินไปแล้ว

ตำราทุกเล่มอยู่ในสภาพดีเยี่ยม แต่มีเพียงเล่มนี้ที่ถูกปลวกกัดกิน มันช่างเป็นความเมตตาจากสวรรค์จริง ๆ

เคราะห์ดีที่รายชื่อยาในบันทึกตรงกับใบสั่งยาของจื่ออัน ทั้งยังมีผลการรักษาที่คล้ายคลึงกันอีกด้วย อย่างไรก็ตาม พวกนางจำเป็นต้องรู้สมุนไพรสามชนิดที่ขาดหายไป

“เกิดขึ้นได้อย่างไร? ความพยายามของพวกเราเสียเปล่าหรือ?” โหรวเหยากล่าวด้วยความผิดหวัง

จื่ออันอ่านรายชื่อสมุนไพรในใบสั่งยา ซึ่งมีบางส่วนเหมือนกับใบสั่งยาอันเดิมของนาง นอกจากนี้ยังยังมีสมุนไพรอีกสี่ชนิดที่ต้องเพิ่มเข้าอีกด้วย นางกวาดสายตาอ่านและพบว่ายาเหล่านี้มีคุณสมบัติช่วยคลายความร้อนและล้างพิษได้ เรียกได้ว่ามันคือยาแก้อักเสบนั่นเอง

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง คือยาทั้งสามชนิดมีฤทธิ์ต้านการอักเสบและต้านเชื้อโรค

มันคือยาชนิดใดกัน? จื่ออันพยายามคิดหารายชื่อยาต้านเชื้อโรคและยาแก้อักเสบในการแพทย์แผนจีน

นางจำได้ว่ามียาจีนชนิดหนึ่งในยุคปัจจุบันที่ประกอบด้วยดอกสายน้ำผึ้ง ไป่ปู้ ต้าหวง ต้าชิงเย่ และสมุนไพรอีกหลายชนิด

สมุนไพรเหล่านี้ดอกสายน้ำผึ้ง มีคุณสมบัติต้านเชื้อโรคได้หลากหลายชนิด และมีฤทธิ์ป้องกันโรคบิดชิเกลล่า ไทฟอยด์บาซิลลัส เชื้ออิโคไล โรคไอกรน โรคคอตีบ ชื้อสูโดโมแนส แอรูจิโนซา เชื้อวัณโรค เชื้อสตาฟิโลคอคคัส ออเรียส เชื้อสแตปฟิโลคอคคัส ออเรียส และโรคปอดบวม

นอกจากนี้มันยังสามารถต้านไข้หวัดใหญ่ หากท่านหมอเวินอี้ใช้สมุนไพรรักษา ดังนั้นจะต้องมีดอกสายน้ำผึ้งรวมอยู่ด้วย

จื่ออันจดชื่อดอกสายน้ำผึ้งลงรายชื่อสมุนไพร

นอกจากนี้ยังมีผักพลูคาว ซึ่งรู้จักกันในชื่อยาสมุนไพรปฏิชีวนะในยุคปัจจุบัน ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถต้านเชื้อโรคได้ดีเยี่ยมอีกด้วย

นางบันทึกมันลงไปเช่นกัน ทว่าก็ยังไม่ชัดเจนนัก