บทที่ 121

เพราะฉะนั้น มู่หรงจ้วงจ้วงนางนี้ แม้แต่หวงไท่โฮ่วองค์ปัจจุบัน ก็ต้องเห็นแก่หน้านางสักหน่อย เพราะจักรพรรดิองค์ก่อน เอาแต่ดูแลประคบประหงมน้องสาวคนเล็กสุดราวกับเด็กแรกเกิด

และยิ่งไปกว่านั้น องค์หญิงนางนี้ก็ยังได้รับการสถาปนาเป็นองค์หญิงแห่งเจิ้นกั๋ว และองค์หญิงแห่งเจิ้นกั๋วก็มีอำนาจอยู่เหนือฮองเฮา และยังอยู่ในชนชั้นบรรดาศักดิ์เดียวกันกับหวงไท่โฮ่วอีกด้วย และที่รู้ ๆ กัน นางเป็นตำนานคนหนึ่งเลย

เป็นตำนานที่สุด เพราะไม่มีผู้ใดที่เกินกว่านางอีกแล้ว อายุยี่สิบกว่าปี แต่ก็ยังไม่ยอมอภิเษกเสียที

หวงไท่โฮ่เองก็ใจสลายเรื่องงานอภิเษกสมรสของนางเช่นกัน

มู่หรงจ้วงจ้วงดึงจื่ออานให้นั่งลง และถามเธอด้วยความสนใจ “เจ้าไม่ชอบอาซินใช่หรือไม่? เรื่องไม่ชอบเขานั้นไม่สำคัญหรอก ตระกูลมู่หรงของเรามีชายที่โดดเด่นอยู่มาก หากเจ้าถูกใจใครข้าจะช่วยตัดสินใจ”

จื่ออานเขยิบตัวเข้ามาข้างในเล็กน้อย นี่นางกำลังขายสินค้าที่ขายไม่ออกหรือไง?

“จื่ออานหยุดชั่วคราว…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ มู่หรงจ้วงจ้วงก็ขึ้นมาเหยียบบนเก้าอี้ของเธอ เหยียดตัวตรง นัยน์ตาสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น “เจ้าคิดว่าอาจื่อเป็นไง”

จื่ออานไม่มีคำพูดใด ๆ อาจื่อที่นางกล่าวถึงคงจะเป็นมู่หรงจื่อ องค์ชายอาน แต่นางไม่รู้มาก่อนว่าองค์ชายอานเคยเทิดทูนแม่ของเธอหรือไม่?

มู่หรงจ้วงจ้วงมองสีหน้าของเธอ ก็คิดว่าเธอคงไม่ชอบอาจื่ออย่างที่นางบอกไป จึงถามต่อว่า “หลานชายสี่ของข้า? หลานชายห้า? หรือว่าหลานชายหก?”

มู่หรงจ้วงจ้วงมีสีหน้าตกใจ “เจ้าเจ็ด? เจ้าชอบเจ้าเจ็ด?”

จื่ออานเห็นว่านางมีสีหน้าท่าทางตกใจ จึงถามไปแบบลองเชิงว่า “องค์ชายผู้สำเร็จราชการแทนทำไมเหรอเพคะ?”

มู่หรงจ้วงจ้วงมองเธออย่างเห็นอกเห็นใจ “จะชอบใครก็อย่าชอบเด็กเจ้าเจ็ดนั่นเลย เขาทั้งหยาบคาย ทะนงตน จิตใจโหดเหี้ยม อำมหิต ดุร้ายเยือกเย็น และเป็นผู้ที่เลวที่สุดในแผ่นดินนี้เลย จะหาผู้ใดเลวกว่าเขาไม่มี”

จื่ออานฟังที่นางพรรณนามา ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ พลางกล่าว “คุณค่าที่องค์หญิงประเมินท่านอ๋องช่างพิเศษนักเพคะ”

มู่หรงจ้วงจ้วงส่งเสียง ‘ฮึ’ ออกมา ดึงขากลับมาด้วยท่าทีที่เบื่อสุด ๆ “เหล่าชื่อคือหายนะ ข้าน่ะตั้งตาคอยให้สวรรค์รีบ ๆเก็บเขากลับขึ้นไปเสียที”

ทันทีที่นางพูดจบ ก็เห็นว่าองค์ชายอานไปและกลับมา รวดเร็วดังสายลมหมุนเข้ามา ใบหน้าที่เขร่งขรึมจริงจังเข้ามาพร้อมกับคว้าข้อมือจื่ออานแน่น “ไปกับข้า อาเจี๋ยเกิดเรื่องแล้ว”