บทที่ 122

เมื่อมาถึงลานอิสระแห่งหนึ่งภายในตำหนัก ภายในสวนจุดโคมไฟหยางเจี่ยว หน้าประตูมีทหารกว่าสิบนายถือดาบอันยาวคอยคุ้มกันอยู่ เมื่อลมพัดโชยมา มีกลิ่นคาวเลือดก็ฟุ้งกระจายในอากาศอย่างรุนแรง

เมื่อประตูทางเข้าเปิดออก มีคนถือน้ำออกมา จื่ออานเห็นว่าในอ่างน้ำนั้นแดงไปหมด และส่งกลิ่นคาวเลือดแรงมาก

องค์ชายอานและจื่ออานรีบเดินเข้าไปข้างใน แต่กลับพบว่าภายในห้องโถงมีศพวางเรียงรายกันอยู่จำนวนหนึ่งโดยมีผ้าสีขาวคลุมเอาไว้ และบนผ้าสีขาวนั้นก็เปื้อนคราบเลือด

เดินเข้าไปห้องชั้นในอีกหน่อย ภายในห้องมีเตียงชั่วคราววางเรียงกันอยู่ แต่ละเตียงมีคนบาดเจ็บนอนอยู่ หนึ่งในนั้นคือ หนี่หรง

มีหมอหลวงกว่าสิบคนกำลังวิ่งวุ่น พวกเขาสวมชุดเครื่องแบบ คาดว่าคงจะเป็นหมอจากสำนักฮุ้ยหมิน

จื่ออานตกใจมาก ตกลงว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ภัยพิบัติใหญ่หรือ? ทำไมผู้คนถึงถูกส่งกลับมาที่นี่กันหมด?

ม่านถูกเปิดออก ชายร่างสูงสวมชุดเครื่องแบบทหารสีดำเดินออกมา เมื่อเห็นองค์ชายอานมาถึง เขาก็เลิกคิ้วขึ้นและถามด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ท่านอ๋องมาแล้ว พาหมอเซี่ยมาหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”

องค์ชายอานดันตัวจื่ออานออกมา เขาจึงถาม “ซูชิง เขาเป็นยังไงบ้าง?”

คนที่ถูกเรียกว่าซูชิงเหลือบมองจื่ออานเล็กน้อย และกล่าวว่า “เข้าไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

ทั้งสามคนเดินเข้าไป พื้นหินอ่อนที่ขาวบริสุทธิ์เปื้อนด้วยคราบเลือด มันคงจะหยดตอนที่ส่งตัวกลับมาและกระจายตลอดทางไปจนถึงข้างเตียง

มู่หรงจ้วงจ้วงนั่งลงกับพื้น “พระเจ้า นี่มันอะไรกัน?”

มีหมอหลวงกำลังจัดการกับบาดแผลของมู่หรงเจี๋ยอยู่ข้างเตียง จื่ออานไม่แม้แต่จะคิด เธอรีบเดินเข้าไปหาทันที

เห็นหน้าเขาเพียงชั่วพริบตา จื่ออานก็รู้เลยว่าสถาณการณ์ไม่ค่อยดี เขาเสียเลือดมากเกินไป ไม่ต้องพูดถึงสีหน้า แม้แต่ริมฝีปากก็เปลี่ยนเป็นสีขาวแล้ว

หมอหลวงกำลังจัดการกับบาดแผลบริเวณหน้าอก เสื้อของเขานั้นไม่ได้ถอดออก เพียงแค่ตัดออกไปเล็กน้อย

“กรรไกร!” จื่ออานอดกลั้นความหวาดกลัวภายในจิตใจเอาไว้ แล้วออกคำสั่ง