บทที่ 135

จื่ออานและหยวนซื่อกำลังคุยกันอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงจากด้านนอก

จื่ออานได้ยินเสียงของหลิงหลงฟูเหริน เสียงนั้นชัดเป็นพิเศษ ซึ่งทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกไม่สบายใจ

หยวนซื่อขมวดคิ้ว “นางมาได้ยังไง?”

จื่ออานยิ้มอย่างแผ่วเบา “ป้าชุ่ยหยูเห็นว่าองค์หญิงและข้าเพิ่งกลับมาเมื่อตอนเช้า นางจึงไปบอก ฮูหยินไม่มาด้วยตนเอง ก็เลยต้องเรียกนางมา”

“องค์หญิงต้าฉาง?” หยวนซื่อตกใจ ขณะที่เขากำลังจะถาม เขาก็ได้ยินเสียงอันบูดบึ้งของมู่หรงจ้วงจ้วงดังขึ้นที่ด้านนอก

“เจ้าเป็นใครกัน? มาทำเรื่องไม่ดีอะไรที่นี่? แล้วยังจะพาคนมาเยอะแยะอีกเหรอ?”

หยวนซื่อกำลังจะออกไป แต่จื่ออานจับมือเธอไว้ “ไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเรา ปล่อยให้องค์หญิงต่อสู้กับพวกเขาเถอะ”

หยวนซื่อเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง แต่เข้าใจในทันที และถอนหายใจเบา ๆ “จื่ออาน ข้ารู้สึกทำให้เจ้าลำบาก เพื่อเป็นการปกป้องข้า เจ้าต้องทำทุกอย่างที่ละขั้นตอน และต้องวางแผนเสมอ เมื่อตอนที่ข้าอายุเท่าเจ้า ข้าควรจะเชื่อฟังท่านพ่อและท่านแม่”

จื่ออานยิ้มให้เธอ ยิ้มนั้นธรรมดามาก “ท่านแม่ คนที่คอยเฝ้าปกปักษ์รักษา มันคือความสุขที่สุดในชีวิตของข้า”

ในชีวิตก่อนหน้านี้ เธอหวังเสมอว่าเธอจะมีคนที่รักและปกป้องเธอ แทนที่จะคาดหวังให้คนอื่นปกป้องเธอ เพียงว่าเธอสามารถปกป้องคนที่เธอรักได้ แต่เธอไม่ทำ เธอเป็นเพียงเครื่องมือในการทำงานเท่านั้น

หยวนซื่อโอบกอดเธออย่างแผ่วเบา “แม่จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ เมื่อก่อนข้าเคยทำผิด ไม่ได้ยืนหยัดเพื่อจื่ออาน แต่ตอนนี้แม่จะปกป้องเจ้าอย่างแน่นอน และจะไม่ยอมให้ใครมารังแกเจ้าอีกต่อไป”

แม้ว่าจื่ออานจะไม่คุ้นชินกับการกอดนี้ แต่มันทำให้เธอรู้สึกดีมากจริง ๆ

ทั้งสองเปิดม่าน เห็นว่าแม่นมหยางยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร จะเห็นได้ว่าเธอเข้าใจจิตใจของจื่ออาน และไม่เปิดเผยตัวตนขององค์หญิงต้าฉางให้เธอเห็น “ความร้ายกาจ” ของเซียงฟู่

และแน่นอน หลิงหลงฟูเหรินไม่รู้ว่ามีคนลากเธอมา เพราะไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของมู่หรงจ้วงจ้วง

มู่หรงจ้วงจ้วงไม่สามารถทนต่อความกำเริบเสิบสานแบบนี้ได้ เธอไม่ควรใช้ตัวตนของตัวเอง เพื่อมากดขี่หลิงหลงฟูเหริน ได้แต่คว้าตัวหลิงหลงฟูเหรินมา และบอกว่าเธอจะออกไปแทน