บทที่ 136

แต่ตอนนี้ ชุ่ยหยูยืนอยู่ที่ประตู และเมื่อเธอได้ยินคำเหล่านี้ นางก็มองข้ามมันไป

แม่นมหยางคิดว่าหยวนซื่อไม่รู้จะตอบอย่างไร แต่นางก็ยิ้มอย่างเปิดเผย “ท่านอ๋อง เป็นอย่างไรบ้าง?”

จ้วงจ้วงพยักหน้า “ก็ดี แต่อารมณ์ค่อนข้างแปลก”

“องค์ชายเป็นคนอารมณ์ดีอยู่เสมอ” หยวนซื่อไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเธออย่างชัดเจน

จ้วงจ้วงมองไปที่นาง “ข้ากำลังพูดถึงอ๋องสามมู่หรงจื่อไม่ใช่อ๋องสี่ อ๋องห้า”

อ๋องสี่และอ๋องห้าเป็นอารมณ์ดี แต่อ๋องสามมู่หรงจื่อชอบที่จะอารมณ์เสีย แต่เธอมาบอกว่าเขาอารมณ์ดีจริงหรือ?

“องค์ชายอาน เป็นคนดีมาก” หยวนซี่อพูดด้วยรอยยิ้ม

จ้วงจ้วงตกใจเล็กน้อย เธอรู้ว่าหยวนซื่อกล่าวว่า องค์ชายอานดี เพราะองค์ชายอานต้องมีอารมณ์ที่ดีต่อหน้านาง แต่เขาก็หงุดหงิดอยู่เสมอ

จ้วงจ้วงพูดอย่างไม่พอใจ “ข้าจะบอกเขาให้”

เมื่อเห็นว่าเขาพูดแบบเดียวกัน จื่ออานก็พูดกับองค์หญิงจ้วงจ้วงว่า “องค์หญิง ตอนนี้หม่อมฉันต้องไปวังอ๋องเหลียงแล้ว องค์หญิงไปกับหม่อมฉันไหมเพคะ?”

“ไปสิ ข้าจะไปพบหลานชายของข้า ว่าแต่เจ้าจะไม่นอนสักหน่อยหรือ? อ๋องสามขอให้ข้าเฝ้าเจ้านอน” มู่หรงจ้วงจ้วงตรัส

จื่ออานพูดไม่ออกเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้ คิดว่าตรที่จะแต่งงานกับมู่หรงเจี๋ยในอนาคต จะต้องเรียกเธอว่าเสด็จย่า

ใบหน้าของเธอแดงเล็กน้อย เธอกระตือรือร้นที่จะปฏิเสธการอภิเษก แต่ในใจของเธอก็ยังคาดหวังเล็กน้อย

“นอนบนรถม้าสักนิดก็เพียงพอแล้ว!” จื่ออานวางหนังสือเทคนิคการใช้เข็มทองไว้ในอ้อมแขน แล้วมองไปที่รถม้า

บนรถม้า จื่ออานมองผ่านหนังสือเทคนิคการใช้เข็มทอง และในไม่ช้าก็พบปัญหา