บทที่ 143

เซียวท่าไม่ได้นึกถึงขั้นนี้ พออ๋องอันเตือนสติ เขาก็ตื่นตัวขึ้นในทันที "จริงด้วย คนผู้นี้น่าสงสัยมาก"

ข้าคิดว่าเขาลงมือกับกุ้ยไท่เฟยนานแล้ว มิเช่นนั้นนางคงไม่ไว้เนื้อเชื่อใจเขา ยังมีอีก จื่ออานเพิ่งจะฝังเข็มให้อาเจี๋ย และนางไม่ลังเลที่จะผลักกุ้ยไท่เฟย จะเห็นได้ว่าท่ามกลางเรื่องพวกนี้จะต้องมีสาเหตุ ข้าจะตามไปที่จวนอ๋องด้วย หาโอกาสพบกับจื่ออาน ข้าถามจุดประสงค์ของนาง"

เซียวท่านึกถึงเรื่องที่จื่ออานเพิ่งจะผลักกุ้ยไท่เฟยไป อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชม "พูดจริง ๆ นะ แม้กระทั่งกระหม่อมยังไม่กล้าขัดใจไท่เฟย นางช่างไม่รู้จักรักตัวกลัวตายเสียจริง"

"ข้าเชื่อว่านางทำไปเพราะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" อ๋องอันเชื่อในตัวของจื่ออานอย่างไม่มีเหตุผล เพราะว่า นางคือบุตรสาวของหยวนชุ่ยยวี่

"ไม่พูดก็ไม่ได้แล้ว เซี่ยจื่ออานผู้นี้ ทำให้ข้าได้เปลี่ยนมุมมองใหม่จริง ๆ" เซียวท่ากล่าว

อ๋องอันกล่าวด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ "จื่ออานทำให้เจ้าได้เปลี่ยนมุมมอง ไม่ใช่เซี่ยจื่ออาน"

เซียวท่างงงวย "ใช่แล้ว เซี่ยจื่ออาน"

”จื่ออาน!"

เซียวท่าขมวดคิ้ว "แล้วมันแต่งต่างกันตรงไหน?"

อ๋องอันหันหลังเดินเข้าไปด้านใน "คิดดูให้ดีว่าความแตกต่างอยู่ที่ตรงไหน"

เซียวท่ามองไปที่แผ่นหลังของเขาอย่างสงสัย อภัยให้ทหารผู้นี้ที่ไม่ได้ฉลาดเฉลียวเช่นนั้น เขาไม่รู้ว่าแตกต่างกันยังไง เซี่ยจื่ออาน กับจื่ออานที่อ๋องอันพูดมาก็คือคน ๆ เดียวกันมิใช่หรือ?

เมื่อมู่หรงเจี๋ยถูกส่งตัวมาถึงจวนแล้ว กุ้ยไท่เฟยก็ใช้ให้คนไปเชิญหมอหลวงจากในวังมา

แม่ว่านางคือกุ้ยไท่เฟย และถึงแม้นางจะพักอยู่ที่จวนอ๋อง แต่ว่าด้วยสถานะของนางไม่จำเป็นต้องขออนุญาตฮองเฮาเพื่อเชิญตัวหมอหลวงออกมา

นี่หมายความว่า เรื่องที่ร่างกายของมู่หรงเจี๋ยได้รับบาดเจ็บสาหัส ได้แพร่กระจายออกไปแล้ว