บทที่ 144

สถานการณ์เป็นแบบนี้ แน่นอนว่าจื่ออานและกุ้ยไท่เฟยย่อมไม่รู้ ตอนนี้ในใจจื่ออานมีเรื่องเดียวที่เป็นห่วง นั่นก็คือความเป็นความตายของมู่หรงเจี๋ย

นางฝึกวิชาแพทย์มาหลายปีแล้วและนางรู้ดีถึงความร้ายแรงของอาการบาดเจ็บของมู่หรงเจี๋ยเขากำลังเผชิญกับความเป็นความตายจริง ๆ แล้ว

เรื่องที่นางถูกพาตัวไปที่จวนอ๋องไม่นานข่าวนี้ก็ได้ไปถึงจวนมหาเสนาบดี

นอกจากนี้ยังมีข่าวจากในวังบอกว่าเซี่ยจื่ออาน สามารถพลิกกลับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วเพราะว่านางได้ช่วยรักษาอ๋องเหลียง แต่คราวนี้เขาถูกไท่เฟยพาตัวไปคุมขัง เพราะว่าได้รักษาผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิจนพระอาการสาหัสยิ่งกว่าเดิม

อ๋องอันเคยเข้าไปในพระราชวังครั้งนึงเพื่อค้นหาร่างของเซี่ยหลินแต่ว่า ที่พระตำหนักร้างตรงข้ามวังซีเหวย เขาไม่พบร่างของเซี่ยหลินเลย เห็นเพียงคราบเลือดกองนึงในพุ่มดอกไม้

คนในจวนมหาเสนาบดีคิดว่าเซี่ยหลินพักอยู่ในวังกับพระสนมเหมยสองสามวัน นอกจากนี้ มหาเสนาบดีเซี่ยกับหลิงหลงฟูเหรินก็เข้าไปในวังไม่ได้ ทำได้เพียงรอให้เซี่ยหลินสร้างความรำคาญ พระสนมเหมยก็จะส่งตัวเขาออกจากวังมาเอง

จื่ออานตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยและน่าสังเวช นางถูกคุมขังไว้ในคุกของจวนอ๋อง

คุกแห่งนี้มีขนาดเล็กมากและสามารถรองรับคนได้เจ็ดถึงแปดคนเท่านั้น ปกติแล้วใช้คุมขังคนรับใช้ในจวน ทั้งมืดและอับชื้น มียุง แมลงสาบ และหนูจำนวนมาก

กุ้ยไท่เฟยจงใจทารุณนาง สองวันแล้ว ที่ให้นางดื่มเพียงน้ำ ให้ไม่นางทานอย่างอื่นเลย ที่ประตูก็มีองครักษ์เฝ้าอยู่ ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาพบเซี่ยจื่ออานทั้งนั้น

สองวันผ่านมาแล้ว อาการของมู่หรงเจี๋ยยังคงแย่ลงเรื่อย ๆ หลังจากที่ทาผงยาลงบนบาดแผล เขาก็ติดเชื้อและมีไข้ หลังจากนั้นก็หายใจลำบาก

อย่างไรก็ตาม มันดีกว่าที่จื่ออานคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้ เพราะนางปักใจไปแล้วว่าถ้าให้นักพรตผู้นั้นรักษามู่หรงเจี๋ยคงจะอยู่รอดได้ไม่เกินหนึ่งวัน

นางรู้ว่านี่คือความเพียรพยายามของมู่หรงเจี๋ยความปรารถนาที่จะอยู่ต่อไปอย่างแรงกล้า จื่ออานที่อยู่ในคุก ไม่สามารถสงบจิตใจได้สักครู่เดียว