บทที่ 169

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่เย่อหยิ่งและจองหองของเซี่ยฉวน หยวนซื่อก็หันศีรษะของนางเบา ๆ แล้วเปิดม่านด้านข้าง และกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “เซี่ยฉวน ก่อนที่ข้าจะอภิเษกกับเซียงแหยของเจ้า ข้าเคยศึกษาวิชาทํานายดวงชะตาของโจวอี้มาระยะหนึ่ง แล้วทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนสร้างภาพการทํานายเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเห็นอะไรบนใบหน้าเจ้า ””

เซี่ยฉวนยิ้มเยาะ “ท่านเห็นอะไร?”

หยวนซื่อปิดม่านลง แล้วมองดูเขา “หว่างคิ้วของเจ้าเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเสื่อมถอย ลมหายใจของเจ้าหมดลงแล้วย คงได้เตรียมจัดงานศพของเจ้า”

เซี่ยฉวนหัวเราะเสียงดัง “คิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะกลายเป็นคนวิเศษขึ้นมาได้”

เขาขับรถม้าไปที่วังของผู้สำเร็จราชการ

องค์ชายอานได้ประทับอยู่ในวังของผู้สำเร็จราชการมาเป็นเวลาสองวันแล้ว เมื่อได้ยินว่ามีคนรายงานว่าหยวนซื่อต้องการเข้าเฝ้า เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วนั่งลงสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ให้นางเข้ามาเถิด”

เขาพยายามสงบสติอารมณ์ มองดูนางเดินออกมาจากเงาของต้นไม้ ชุดสีเขียวกับต้นทับทิมดูคล้ายเป็นสีเดียวกัน ใบหน้าของนางไม่มีอารมณ์ใด ๆ แม้แต่ในดวงตาก็ดูมีชีวิตชีวาเมื่อหลายปีก่อน

หัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างอธิบายไม่ได้

เขาจําได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน ครั้งหนึ่งเคยไปจวนบัณฑิตมหาวิทยาลัยหยวน นางวาดภาพในศาลาท่ามกลางสายฝนโปรยปราย วาดทะเลสาบฝั่งตรงข้าม นางกัดหัวพู่กันไม่พึงพอใจนัก ขมวดคิ้วจ้องควันบนผิวทะเลสาบอย่างหนาครึ้ม เขาอดเดินเข้าไปไม่ได้ "ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ แค่ชื่นชมก็เพียงพอแล้ว ฝืนย้ายเข้าไปในภาพวาด แม้ว่ามันอาจจะเหมือนจริง แต่ก็รู้สึกบดบังเสมอ”

เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ ริมฝีปากยกขึ้นยิ้ม แล้วเก็บม้วนภาพ

รอยยิ้มนั้นทำให้โลกเสียสีสันไป

ดังนั้นเธอจึงมองไปที่ทิวทัศน์และดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์ เขามองไปที่เธอเธอเป็นทิวทัศน์ที่สวยที่สุดในโลกของเขา

วันนี้นางก็ยังคงเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามที่สุดของเขา แต่เขาไม่ใช่ทิวทัศน์ในสายตาของนาง

ระหว่างที่ความคิดลอยล่อง หยวนซื่อก็มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว นางโค้งคํานับ "คารวะท่านอ๋อง”

“นานแล้วไม่ได้เจอ สบายดีหรือไม่?” เขาคิดว่าน้ำเสียงน่าจะสงบพอ หากไม่ใช่เพราะตาไม่ได้ละสายตา การพบกันครั้งนี้น่าจะดีทีเดียว

“ก็ดีเพคะ” หยวนซื่อตอบ

เซี่ยฉวนเดินตามมา และยืนอยู่ข้าง ๆ โดยจับตาดูองค์ชายอานและหยวนซื่อ

“เชิญนั่งลงเถิด!” องค์ชายอานตรัส