บทที่ 170

หยวนซื่อมองไปที่องค์ชายอาน แล้วถามว่า “ท่านอ๋องมีอะไรจะพูดกับหม่อมฉันอีกไหมเพคะ?”

องค์ชายอานส่ายหัว “ไม่มีอะไรแล้ว”

หยวนซื่อส่งเสียงอืมอีกคํา มองเซี่ยฉวนแล้วกล่าวว่า "ท่านอ๋องไม่มีอะไรจะพูดกับข้า กลับกันเถอะ”

เซี่ยฉวนโกรธจัด แต่เพราะองค์ชายอาน เขาจึงไม่กล้าแสดงอาการกําเริบเสิบสาน จึงประสานมือแล้วเดินนําหน้าไป

หยวนซื่อหันกลับไปมององค์ชายอัน ดวงตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยแววตาที่มากมาย แต่องค์ชายอานอ่านออกถึงความวิงวอนของเธอ ว่าขอให้องค์ชายช่วยดูแลธิดาของนางด้วย

องค์ชายอานพยักหน้าเบา ๆ และสายตาที่ลุ่มหลงงมงายส่งนางออกไป

เขาไม่เคยปิดบังความรู้สึกของเขาต่อหน้าหยวนซื่อ ซึ่งท่าท่างยังคงเป็นเหมือนเมื่อหลายปีก่อน และตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น

เขาไม่รู้สึกละอายใจที่จะรักใครสักคน

หลังจากที่เซี่ยฉวนกลับมา เขาได้บอกมหาเสนาบดีเซี่ยเกี่ยวกับการสนทนาระหว่างทั้งสองคนนั้น

มหาเสนาบดีเซี่ยได้ยินดังนั้นก็โกรธเช่นกัน ด้วยสติปัญญาของหยวนซื่อ นางไม่ควรพูดเช่นนี้ นางมีร้อยวิธีในการดึงองค์ชายอันมาร่วมด้วย

อะไรคือสาเหตุของความไม่เต็มใจของนาง? นางคิดว่าเขาแสร้งทำดีกับนางในครั้งนี้หรือไม่? หรือเพียงแค่ยังคงทดสอบ?

มหาเสนาบดีเซี่ยกลืนน้ำลาย แล้วกล่าวเสียงขรึมว่า “เอาล่ะ หยวนชุ่ยหยู ข้าจะเล่นกับเจ้าสักตั้ง”

เรื่องขององค์ชายอานและหยวนซื่อที่พบปะกัน ซูชิงรีบสอบถามเรื่องนั้นทันที แล้วจึงรีบไปบอกมู่หรงเจี๋ยและจื่ออาน

มู่หรงเจี๋ยมองไปที่จื่ออาน และกล่าวเสียงเรียบว่า “เห็นได้ชัดว่าในตอนนี้แม่ของเจ้าเลือกคนผิด”

จื่ออานที่กำลังถือยาอยู่ในมือ และช้อนก็ถูกส่งไปที่ริมฝีปากของเขาแล้ว “ดื่มยาก่อน แล้วค่อยพูด”

มู่หรงเจี๋ยขมวดคิ้ว “เซี่ยจื่ออาน ทำไมยาของเจ้าถึงยังมีรสขมอยู่เสมอเล่า?”

“ไม่ขมเพคะ ข้าชิมแล้ว!” จื่ออานดันช้อนเข้าไป แง้มริมฝีปากของเขา “ดื่มเถิดเพคะ”