บทที่ 177

จื่ออานเข้าไปในครัวและเริ่มทำอาหาร

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เซียวท่าและซูชิงยังคงออกไปข้างนอกเสมอ จากนั้นทั้งสามก็พูดคุยกันในห้อง แม้ว่านางจะไม่ได้ยินทั้งหมด แต่ก็พอจะจับต้นชนปลายข่าวนั้นจนรู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ในเมืองหลวงนั้นตึงเครียดมาก

เมื่อวานได้ยินที่เซียวท่าพูดว่าได้เริ่มปฏิบัติการขึ้นแล้ว จื่ออานไม่รู้ว่าพวกเขาปฏิการอะไร แต่ต้องอันตรายอย่างแน่นอน อาการบาดเจ็บของมู่หรงเจี๋ยก็ยังไม่หายเลย หากต้องกลับไปเสี่ยงอันตรายอีก ในฐานะที่เป็นหมอนางไม่ยินยอมอยู่แล้ว แต่ว่านางไม่มีอำนาจหรือเหตุผลที่จะหยุดยั้ง

เซียวท่าไปเอาสุรา ส่วนซูชิงก็เข้ามาช่วยจื่ออานฆ่าปลา

จื่ออานถาม "แม่ทัพซู ข้าได้ยินที่พวกท่านคุยกันว่าอ๋องหนานหวายกลับมาเมืองหลวงแล้ว เขาไม่ใช่น้องชายแท้ ๆ ของท่านอ๋องเหรอ? ทำไมดูเหมือนพวกท่าน...จะไม่ชอบเขา?"

ซูชิงขอดเกล็ดปลาและกล่าว "มันก็เหมือนกับที่มหาเสนาบดีเซี่ยเป็นพ่อของท่าน แล้วท่านชอบเขาไหม?"

จื่ออานไม่พูดต่อ ใช่ มีบางคนที่มีศักดิ์เป็นญาติพี่น้องกัน สายเลือดเดียวกัน แต่ใจไม่ได้เป็นหนึ่งเดียว เหมือนไม่ใช่ญาติ

ในหัวใจของเซี่ยหวายจุน ลาภยศ และเส้นทางในราชสำนักภายภาคหน้าของเขาสำคัญกว่าทุกสิ่ง ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นญาติคนไหนเขาก็สามารถใช้ประโยชน์ หรือแม้กระทั่งสังเวยชีวิตของพวกเขาได้

เขารักเซี่ยหว่านเอ๋อ แต่ก็ใช้นางเพื่อให้เข้าหาองค์รัชทายาทเหมือนกันมิใช่หรือ?

เมื่อนึกถึงเซี่ยหลิน หัวใจของนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

ตอนนี้ซูชิงไม่ได้ระแวดระวังอะไรนางอีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดต่อไป "ตอนนี้ทุกคนในเมืองหลวงต่างคิดว่าท่านอ๋องสิ้นพระชนม์แล้ว และทุกขั้วของอำนาจพยายามที่จะยึดตำแหน่งการปกครอง อ๋องหนานหวายกลับมาเมืองหลวงครั้งนี้ ก็เนื่องด้วยเหตุนี้นั่นเอง"

“"ช่างเป็นฉากที่ยิ่งใหญ่" จื่ออานกล่าว

ซูชิงยักไหล่ "ก็ดี ทุกคนไม่ต้องมีเรื่องปิดบังกันไว้ใจซึ่งกันและกัน ตอนนี้พ่อของท่านสนิทกับไท่ฟู่มาก ดูเหมือนว่าน้องสาวของท่านจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาทแน่นอนแล้ว"

จื่ออานไม่แสดงความคิดเห็น