บทที่ 179

เรื่องนี้ทำให้ฮองเฮาโกรธเคืองมาก “เฒ่าเจ้าเล่ห์นี่กินดีหมีหัวใจเสือไปหรืออย่างไร? กล้าใช้เรื่องนี้มาข่มขู่ข้า? เซี่ยหว่านเอ๋อผู้นั้นมีดีอะไร? ข้าไม่อาจยกตำแหน่งพระชายาเอกขององค์รัชทายาทให้นางได้”

เหลียงไท่ฟู่มองไปฮองเฮาที่หน้าดำหน้าเขียว ก็กล่าวเบา ๆ "เจ้าจะกริ้วไปให้ได้อะไร? เราจำเป็นต้องดึงเฒ่าเจ้าเล่ห์เซี่ยหวายจุนผู้นี้เข้ามาเป็นพวกเดียวกับเรา ใครจะเป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาทก็ช่าง มันไม่มีอะไรต่างออกไป ที่สำคัญที่สุดก็คือ ต้องสามารถช่วยองค์รัชทายาทได้”

“ท่านพ่อไม่รู้ว่ามารดาของเซี่ยหว่านเอ๋อเป็นคนที่น่ารังเกียจเช่นไร” ฮองเฮารู้สึกคลื่นไส้เมื่อนึกถึงหลิงหลงฟูเหริน จะให้แต่งกับบุตรสาวที่เกิดจากผู้หญิงเช่นนาง ฮองเฮาไม่ยินยอมเด็ดขาด

เหลียงไท่ฟู่ดุนางเบา ๆ “ฮองเฮามองการณ์ตื้นเขินจะทำการใหญ่ให้สำเร็จได้อย่างไร?

จริง ๆแล้วฮองเฮาก็รู้ว่าการสนับสนุนจากมหาเสนาบดีเซี่ยเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในตอนนี้ แต่นางอารมณ์เสียและโกรธเฒ่าเจ้าเล่ห์เซี่ยหวายจุนก็เท่านั้นเอง

นางจิบชาอึกนึงและค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง ตอนนี้ถ้าไม่ดึงมหาเสนาบดีเซี่ยเข้ามาเป็นฝ่ายเรา อ๋องหนานหวายก็จะชิงลงมือก่อน ถึงเวลานั้น ด้วยการสนับสนุนจากมหาเสนาบดี โอกาสชนะของเขาก็จะสูงขึ้นมาก

เธอกลั้นหายใจแล้วกล่าวออกไป “ท่านพ่อ บอกเซี่ยหวายจุนด้วยว่าข้าจะขอให้หวงไท่โห่วมีพระเสาวนีย์พระราชทานงานอภิเษกสมรสให้”

“เกรงว่าถ้ามีแต่คำพูดลอย ๆ เฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้จะไม่เชื่อ" เหลียงไท่ฟู่กล่าว

“แค่บอกเขาว่า คำพูดของข้ามีน้ำหนักและน่าเชื่อถือ ถ้าเขาไม่เชื่อก็แล้วตามใจ” ฮองเฮามองไปที่เหลียงไท่ฟู่ “บางครั้งเมื่อต้องรับมือกับคนประเภทนี้ เราก็ไม่อาจยินยอมให้เขามาคุกคามฐานะของเราได้"

เหลียงไท่ฟู่ถอนหายใจ "ลูกเอ้ย แผนการเกี่ยวกับชาติบ้านเมืองนี้ไม่ใช่ว่าเจ้าจะใช้สถานะของเจ้าแล้วควบคุมอะไรได้ทั้งหมด ถ้าไม่มีผลประโยชน์ ใครจะทุ่มสุดตัวเพื่อเจ้า? ต้องรู้ว่าถ้าเกิดการสูญเสียครั้งนี้ มันเกี่ยวพันถึงความปลอดภัยของทั้งตระกูลของเรา เขาต้องการเพียงตำแหน่งพระชายาเอกขององค์รัชทายาท เช่นนั้นก็ให้เขาไปเถิด หากไม่มีผลประโยชน์ เขาจะเอาชนะคนกลุ่มนี้ด้วยความกระหายต่ออำนาจมหาศาลได้อย่างไร? เจ้าคิดว่าพ่อใช้สถานะไท่ฟู่กดขี่ข่มเหงให้พวกเขาปฏิบัติตามคำสั่งงั้นรึ? เจ้าคิดผิดแล้ว เจ้าไม่รู้ว่าพ่อต้องจ่ายลับหลังให้พวกเขามากเท่าไหร่”