บทที่ 18

ดังนั้น เขาจึงตอบกลับหมอหลวง “ใต้เท้า เป็นเพราะช่วงเวลาแห่งการมีชีวิตอยู่และสิ้นพระชนม์ขององค์จักรพรรดิเหลียง ดังนั้นข้าจึงต้องลอง มิฉะนั้น เมื่อรักษาอาการป่วยล่าช้า แค่คิดที่จะลองก็ลองไม่ได้แล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้นฮองเฮาก็จิตใจสับสนวุ่นวาย นางหยิบลูกประคำอธิษฐานขึ้นแล้วเดินไปที่เตียง นางมองใบหน้าที่ม่วงคล้ำขององค์จักรพพรดิเหลียง เขาอ้าปากหายใจลำบากมาก แม้ว่าเขาจะอยู่ในอาการโคม่า แต่ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน และยังมีน้ำลายไหลออกมาจากมุมปาก นางไม่รู้ทักษะทางการแพทย์ แต่นางก็รู้ว่าถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปมันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา

องค์รัชทายาทกล่าวอีกครั้งว่า "ท่านแม่ ได้เชิญท่านลุงไปแล้ว ไม่แน่อาจจะเชิญเซี่ยจื่ออานเข้าในวังมาด้วย ถึงแม้ว่านางจะไม่มีความรู้ทักษะการแพทย์ แล้วก็ไม่ได้รู้จักคนใหญ่โตอะไร และยังไม่เป็นอันตรายต่อเรื่องนี้ ถ้าหากนางรู้จริง ๆ เล่า? อย่างนั้นท่านพี่ก็มีทางรอด"

ฮองเฮาลองคิดดูก็ว่ามันสมเหตุสมผล จากนั้นก็เรียกคนเข้ามา “นำสาส์นจากข้า ไปที่จวนเซียง และบอกให้เซี่ยจื่ออานเข้าวัง”

นางข้าหลวงรับคำสั่ง ร่างสาส์นและรีบออกจากวังไปยังจวนเซียง

มู่หรงเจี๋ยกำลังสนทนากับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในจวน ก็ได้ยินข่าวลือจากคนในวังว่าองค์จักรพรรดิเหลียงป่วยอีกแล้ว และมีอาการหนักมาก เขาจึงสั่งให้คนเตรียมรถม้าเข้าในวังทันที

ระหว่างทางเข้าไปในวัง ทันใดนั้นเขาก็เปิดม่านและพูดกับหนี่หรงว่า “หนี่หรง เจ้าไปที่จวนเซียงทันที และเชิญเซี่ยจื่ออานเข้าวัง”

หนี่หรงลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ท่านอ๋อง ข้าเกรงว่าองค์จักรพรรดินีจะไม่อนุญาติ”

“อาการป่วยอันตรายมาก พระองค์คงยากที่จะไม่อนุญาติ” มู่หรงเจี๋ยกล่าวอย่างเย็นชา

“ท่านอ๋อง ท่านลองคิดให้รอบคอบ ตอนนี้หมอหลวงในวังคงอยู่เคียงข้างองค์จักรพรรดิเหลียง ถ้าแม้แต่หมอหลวงยังไม่มีวิธีช่วย เซี่ยจื่ออานก็คงช่วยไม่ได้เหมือนกัน เธอเป็นเพียงหญิงสาวลึกล้ำคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะเข้าใจทักษะการแพทย์ แต่ก็เชี่ยวชาญได้เท่าหมอหลวงหรือไม่? ”

มู่หรงเจี๋ยหลับตาลง นึกถึงสิ่งที่เซี่ยจื่ออานกล่าวในวันนั้น เขาไม่รู้ว่าเธอเชี่ยวชาญด้านการแพทย์หรือไม่ อย่างไรก็ตาม จากคำพูดของเธอที่สามารถแยกแยะออกมาได้ เธอย่อมมีความรู้เกี่ยวกับการฝั่งเข็ม

“ลืมมันไปก่อน สั่งคนไปเชิญนางก่อนเถอะ ไม่ว่าผลที่ตามมาคืออะไร ข้าจะรับผิดชอบเอง” มู่หรงเจี๋ยกล่าว

เมื่อหนี่หรงได้ยินเขาพูดแบบนี้ เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก เขาหยุดรถและรีบไปที่จวนเซียง

คำพูดถูกแบ่งออกเป็นสองหัวข้อใหญ่

ว่ากันว่าจื่ออานดื่มสุราพิษ ใบหน้าไม่แยแสและมองไปรอบ ๆ อย่างเฉยเมย และในที่สุดก็มองไปที่หน้ามหาเสนาบดีเซี่ย

เธอไม่อยากถามอะไรเขาอีก เพราะรู้ว่าเธอจะผิดหวัง แต่ว่าความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมยังคงวนเวียนอยู่ในจิตใจของเธอ ราวกับว่าเธอไม่ยอมแพ้ ไม่ได้ตายอย่างสนิทใจ

ดังนั้นเธอจึงถือแก้วสุราถามมหาเสนาบดีเซี่ยว่า “ท่านพ่อ ข้าจะถามท่านประโยคสุดท้าย ท่านต้องการตัดความสัมพันธ์กันจริงหรือ?”

จื่ออานตัดสินใจว่า ถ้าเธอเห็นเสี้ยวของความลังเลและเสี้ยวความใจอ่อนในดวงตาเขา เธอก็จะมองไปที่ความรู้สึกของเจ้าของเดิมที่มีต่อเขา และจะไม่ทำให้เขาลำบากใจในอนาคต

จื่ออานรู้สึกว่าความคิดนี้ของเธอช่างโง่งี่เง่า แต่เธอต้องการทำตามความรู้สึกที่เจ้าของเดิมทิ้งไว้

มหาเสนาบดีเซี่ยยังตอกย้ำความโง่งี่เง่าของจื่ออานด้วยการกระทำของเขา เขามองดูเธออย่างเคร่งขรึม ท่าทางหมดความอดทน “ข้าเคยใจอ่อนต่อเจ้า แต่น่าเสียดายที่เจ้าไม่รักษามันให้ดี หากเจ้ายอมขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวอย่างเชื่อฟัง ก็ไม่เกิดเรื่องแบบวันนี้ ผลที่เจ้าสร้างขึ้นมาเอง เจ้าก็ต้องแบกรับความขมขื่นนี้ด้วยตัวเจ้าเอง"

ไม่รู้ว่านกกระเต็นตัวหนึ่งมาบนตาข่ายหน้าต่างเมื่อไหร่ ทั้งตัวเป็นสีเขียวมรกต กระพือปีกและหยุดอยู่ที่นั่น

หลังจากที่มหาเสนาบดีเซี่ยพูดจบประโยคนี้ นกกระเต็นก็กระพือปีกบินหนีไป

เสียงกามาจากที่ไกล ๆ และพวกมันก็ร้องไห้เป็นเลือด แม้ในเวลากลางวันแสก ๆ เมื่อได้ยินแล้วก็รู้สึกว่าไม่สามารถบอกความหนาวเย็นในหูของได้

เซี่ยหว่านเอ๋อ มองจื่ออานอย่างมีความสุข เธออยากเห็นความสิ้นหวังและความเจ็บปวดบนใบหน้า เซี่ยจื่ออานมาก ที่เซี่ยจื่ออานถามประโยคนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่าหวังว่าพ่อของเธอเปิดใจรับเธอ และคิดถึงความผูกพันระหว่างพ่อและลูกสาว แต่น่าเสียดายที่พ่อของเธอไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยเธอไป

นางรอดูเซี่ยจื่ออานแสดงอาการเจ็บปวด แต่น่าเสียดายจื่ออานไม่ได้แสดงอะไรทั้งนั้น ตรงกันข้าม เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก ราวกับว่าก้อนหินที่สะสมอยู่ในใจของเธอถูกยกออกทันที แม้แต่ใบหน้าของเธอก็ดูผ่อนคลาย

จื่ออานรู้สึกว่าเธอไม่มีความรู้สึกอาลัยอาวรณ์หลงเหลือแล้วกับผู้เป็นพ่อคนนี้