บทที่ 183

จื่ออันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ คนตายปรากฎตัวต่อหน้าทุกคน ไม่ต้องพันแผลให้ดีก็ต้องเจิดจรัสอย่างแน่นอน อีกทั้งยังทำให้คนตกใจได้อีก

เซียวท่าแอบมองจื่ออันแล้วก็มองไปที่มูหรงเจี๋ย "พวกเจ้ามองอะไรกัน? เซี่ยจื่ออัน เจ้าเป็นห่วงท่านอ๋องเหรอ?"

จื่ออันรีบหันศีรษะไปทางอื่น "เขาเป็นคนไข้ของข้า ข้าเป็นห่วงคนไข้ของตัวเองแล้วมันจะมีปัญหาอะไร? เตรียมตัวทานอาหารกันเถอะ"

เซียวท่ามองไปที่นางอย่างมึนงง "เจ้าหน้าแดงแล้ว? ทำไมเจ้าถึงหน้าแดง?"

ซูชิงเข้ามาพร้อมกับอาหาร และพูดกับเซียวท่า"พอได้แล้ว เรื่องพวกนี้เจ้าไม่เข้าใจหรอก จะถามมากมายไปทำไม? ทานอาหารกันเถอะ"

เซียวท่ารู้สึกประหลาดใจมาก "เจ้าเข้าใจเหรอ? งั้นเจ้าบอกข้ามาหน่อย"

ซูชิงพูดอย่างอารมณ์เสีย: “ทานอาหารกันได้แล้ว”

จื่ออันออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าแม้แต่จะมองมู่หรงเจี๋ยด้วยซ้ำ หลังจากออกไปนางก็รำคาญกับความใจเสาะของตนเอง ยังไงเสียนางก็เป็นคนสมัยใหม่ที่มาที่นี่ แค่ถูกเซียวท่าพูดใส่ไม่กี่คำก็เขินอายอย่างไร้เหตุผลแล้วหรือ?

เขาพูดว่านางเป็นห่วงมู่หรงเจี๋ยก็ถือเป็นจริงเป็นจังแล้ว? ถึงแม้จะเป็นห่วงแต่มันก็ถือเป็นเรื่องปกตินี่ เพื่อที่จะช่วยชีวิตเขา ทำเอานางเกือบเอาชีวิตไม่รอด

เซียวท่าถามมู่หรงเจี๋ย "ท่านรู้สึกไหมว่า เซี่ยจื่ออันผู้นี้เป็นคนที่แปลกมาก?"

มู่หรงเจี๋ยพูดอย่างเกียจคร้าน "ไม่รู้สิ กลับเป็นเจ้ามากกว่า ที่สองวันมานี้ดูแปลก"

เซียวท่าตกใจอีกครั้ง “ข้าแปลก? ข้าแปลกเหรอ?”

“หลังจากเรื่องราวสงบลง เจ้าไปพบคุณหนูของตระกูลเฉินด้วย” ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิเหยียดขาออกและยืนขึ้น

ใบหน้าของเซียวท่าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ “อย่าแม้แต่จะคิด”

แม้ว่าคุณหนูตระกูลเฉินจะเป็นผู้หญิงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลก ต่อให้ตีเขาให้ตาย เขาก็จะไม่ไปพบนางเด็ดขาด สตรีที่อายุยี่สิบปีแล้วแต่ยังขายไม่ออก จะต้องมีปัญหาทางจิตใจอย่างแน่นอน

ระหว่างมื้ออาหาร หัวข้อการสนทนายังคงเกี่ยวกับคุณหนูตระกูลเฉิน เซียวท่าแทบจะกินข้าวไม่ลง หน้าดำคร่ำเครียดตลอดเวลา