บทที่ 184

นางหวังอย่างยิ่งว่าจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ตลอดไปไม่เปลี่ยนแปลง

“จื่ออัน!” มู่หรงเจี๋ยมองนาง หางตาที่เยือกเย็นของเขาแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาที่อ่อนโยนอย่างหาใดเปรียบมิได้

“เพคะ!” จื่ออันตอบอย่างแผ่วเบา พยายามไม่สบตาเขา แม้ว่าเขาจะดูอ่อนโยนและเป็นมิตรมากแค่ไหน แต่หลังจากคืนนี้ไปเขาจะเปลี่ยนกลับไปเป็นผู้สำเร็จราชการผู้สูงส่งคนนั้น

นางไม่อาจปล่อยให้ตัวเองปรับตัวเข้าหาเขาผู้นี้ มิฉะนั้นเธอจะผิดหวังในอนาคต

“คืนนี้เจ้ากับข้ากลับไปที่วังด้วยกัน การเดินทางครั้งนี้อาจมีอันตราย แต่ว่าข้าจะปกป้องให้เจ้าปลอดภัยอย่างสุดกำลัง หลังจากกลับวังไปแล้ว หากทุกอย่างเป็นไปด้วยดี คืนนี้ประกาศเรื่องการอภิเษกสมรสของพวกเรา”

จื่ออันเงยหน้ามองเขา รอยแผลและเลือดที่คั่งบนใบหน้าของนางชัดเจนขึ้นเล็กน้อย "ท่านอ๋อง อภิเษกกับข้า คือ..." นางอยากถามว่าที่แต่งงานกับนางเป็นเพราะทำตามพระราชเสาวนีย์ หรือเพราะข้อดีเพียงเล็กน้อยของนาง?

แต่ก็ถามไม่ออก พอเกือบจะพูดออกมา ก็ต้องกลืนคำพูดเข้าไป"การอภิเษกกับข้านั้นเป็นความคิดของหวงไท่โฮ่ว ท่านสามารถคัดค้านพระองค์ได้"

“เหตุผลในการคัดค้าน?” มู่หรงเจี๋ยกล่าวถามอย่างแผ่วเบา ความอ่อนโยนในดวงตาของเขาได้หายไป แสงสีน้ำเงินอันตรายก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

"ท่านสามารถบอกกับหวงไท่โฮ่วว่า เซี่ยจื่ออันชั่วชีวิตนี้ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ ชื่อเสียงก็ฉาวโฉ่มาก ไม่เชี่ยวชาญดีดพิณ หมากล้อม เขียนพู่กัน หรือวาดภาพ..."

“ข้ากำลังพูดถึงเหตุผลใในการคัดค้านของเจ้า” มู่หรงเจี๋ยขัดจังหวะนาง

นางตกใจเล็กน้อย “เหตุผลที่ข้าจะคัดค้าน?”

“เจ้าไม่ตกลงที่จะอภิเษกกับข้าใช่-ไหม? งั้นเหตุผลที่เจ้าคัดค้านคืออะไร?” มู่หรงเจี๋ยถาม

จื่ออันส่ายหัว "ไม่ ไม่ใช่ ข้าแค่รู้จักตัวเองดี"

นอกจากนี้นางไม่ต้องการมีส่วนร่วมในการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจในราชวงศ์ เมื่อนางอภิเษกกับผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ และกลายเป็นพระชายา นั่นก็หมายความว่าจะมีหลายสายตาที่จับจ้องมาที่นาง ซึ่งนางจะไม่เต็มใจที่จะยอมให้เป็นเช่นนั้น

มู่หรงเจี๋ยจ้องมาที่นาง ดวงตาของเขาเป็นประกาย “เซี่ยจื่ออันที่ข้ารู้จักเป็นคนที่ดื้อรั้น นิสัยทั้งแข็งกระด้างทั้งน่าเกลียด ลงมือได้เหี้ยมโหด และจะไม่มีวันดูถูกตัวเอง เจ้าไม่ใช่เซี่ยจื่ออันที่ข้ารู้จัก”