บทที่ 186

การปรากฏตัวของหยวนซื่อ ดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมาก หญิงสาวผู้มีพรสวรรค์ที่หายสาบสูญไปหลายสิบปี ราวกับกําลังเดินออกมาจากภาพวาด ทําให้หลายคนในที่นี้นึกถึงตอนที่ขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวงไล่ตามนางไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน

ตั้งแต่นางปรากฏตัว ดวงตาขององค์ชายอันก็ไม่เคยละสายตาไปจากนาง

อ๋องฉีที่นั่งข้างองค์ชายอัน กระซิบเบา ๆ ว่า “คุณหนูใหญ่หยวน ช่างไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลย”

ระหว่างที่ทั้งสองแคว้นทําสงคราม องค์ชายอันและองค์ชายฉีก็เริ่มสัญจรไปมา แม้ว่าตอนนั้นจะเป็นศัตรู อ๋องฉีก็รู้ถึงความสำคัญของสุภาพบุรุษ และองค์ชายอันก็ชื่นชมหยวนซื่อ อ๋องฉีก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน

ในที่สุดความสัมพันธ์นี้ก็จบลงด้วยดี และในเวลานั้นเขาได้แสดงความเสียใจ

เมื่อมหาเสนาบดีเซี่ยเห็นว่าทุกคนให้ความสนใจกับหยวนซื่อ มันทำให้เขาพอใจมาก

เขาพาหยวนซื่อมาร่วมงานคืนนี้ มีจุดประสงค์ชัดเจนมาก เพื่อใช้หยวนซื่อดึงดูดความสนใจของทุกคน ก่อนออกเดินทางเขาได้สั่งสอนหยวนซื่อไว้แล้ว หากครู่หนึ่งก็มีข้อถกเถียงเรื่องการบริหารบ้านเมือง นางจะออกมาพูดแทนองค์รัชทายาท

เขารู้จักอิทธิพลของหยวนซื่ออย่างลึกซึ้ง ชื่อเสียงของหยวนซื่อนั้นไม่เพียงเพราะนางเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถ แต่ยังเป็นเพราะนางเคยได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิ ให้ตั้งเวทีสนทนาเรื่องการเมืองในราชสํานัก แม้แต่จักรพรรดิก็เข้าร่วมงานครั้งนี้เป็นการส่วนตัวด้วย และความคิดเห็นทางการเมืองที่นางแสดงออกมาทำให้ทุกคนประหลาดใจ และแม้แต่จักรพรรดิก็ยังเต็มไปด้วยคำชม โดยกล่าวว่าหากฉุยยวี่เกิดมาเป็นผู้ชายจะต้องเป็นแขนซ้ายและแขนขวาของเขาอย่างแน่นอน

ฮูหยินหลิงหลงและเซี่ยหว่านเอ๋อไม่มีความสุขเมื่อเห็นหยวนซื่อขโมยจุดสนใจนั้น เดิมทีพวกนางคิดว่าตนเองจะกลายเป็นจุดสนใจ เพราะพระประสงค์ของฮองเฮาจะทรงอภิเษกสมรสแล้ว เซี่ยหว่านเอ๋อรู้สึกว่าคืนนี้จะกลายเป็นเป้าหมายของความอิจฉาริษยาของเหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์ ทว่านางกลับไม่รู้เลยว่าพระราชโองการนี้เป็นความลับ แม้แต่หวงไท่โฮ่วเองก็ไม่รู้ถึงเรื่องนี้ แล้วคนอื่นจะรู้ได้อย่างไรกัน?

พระสนมในวังหลวงย่อมต้องเข้าร่วมด้วย แม้ว่าสนมเหมยและสนมอี๋จะนั่งอยู่ด้วยกัน แต่สนมอี๋ก็เฉยเมยกับสนมเหมยเป็นอย่างมาก หลายครั้งที่สนมเหมยอยากจะพูดกับนางก่อน แต่นางหันหน้าไปไม่สนใจ

สนมเหมยรู้สึกโกรธมาก เมื่อเห็นองค์ชายสามและองค์ชายเจ็ดกำลังเล่นด้วยกัน นางถูกพระสนมอี๋ดุ จนต้องถอยหนี นางแทบจะไม่สามารถระงับความโกรธในใจได้

คณะทูตที่อ๋องฉีนำมานั้นมีประมาณสิบกว่าคนคน งานเลี้ยงค่ําคืนนี้ใหญ่มาก ตําหนักใหญ่โตก็แลดูแออัดเล็กน้อย