บทที่ 188

เป็นเพราะตราประทับของคนผู้นี้ เงื่อนไขของการลงนามในพันธสัญญาจึงให้คำมั่นและบังคับใช้จากคนผู้นี้จึงจะดำเนินการได้ ดังนั้นมีเพียงผู้สำเร็จราชการเท่านั้นที่มีอำนาจลงนาม

องค์รัชทายาทไม่ได้ใส่ใจเรื่องการที่มหาเสนาบดีเซี่ยประกาศเรื่องการแต่งงานของเขากับเซี่ยหว่านเอ๋อเลยแม้แต่น้อย เขารับคําแสดงความยินดีจากขุนนางมากมาย และดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตามทันทีที่อ๋องฉีกล่าวเช่นนี้ เขาก็ประหม่าขึ้นมา เขาใช้สายตากวาดมองไปทั่วใบหน้าของเชื้อพระวงศ์และขุนนาง

อ๋องหลี่ยืนขึ้นมองหวงไท่โฮ่ว “การลงนามในพันธสัญญานี้จำเป็นต้องลงนาม เมันเกี่ยวข้องกับแผนร้อยปีของทั้งสองแคว้น และความสัมพันธ์อันดีระหว่างแคว้น แต่วันนี้ผู้สําเร็จราชการยังไม่ทราบที่อยู่ ใครจะเป็นผู้ลงนามในพันธสัญญานี้พ่ะย่ะค่ะ?”

มีผู้คนมากมายในที่สถานที่นั้น ไม่มีใครกล้าที่จะส่งเสียง แม้แต่ลมหายใจของพวกเขาก็ดูเหมือนจะถูกกลั้นไว้อย่างจงใจ เพื่อรอคำตอบจากหวงไท่โฮ่ว

สมัครพรรคพวกของไท่ฟู่อดทนรอกันอย่างตื่นเต้นและกังวลมาก

แม้แต่เหลียงไท่ฟู่ที่ผ่อนคลายมาตลอดก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น เขาสบตากับฮองเฮา ฮองเฮาดูประหม่ามาก นางกําผ้าเช็ดหน้าเบา ๆ

หวงไท่โฮ่วมองไปรอบ ๆ ฝูงชน จากนั้นก็มีแสงส่องลงมาบนใบหน้าของใต้เท้าชุย “ใต้เท้าชุย ท่านคิดว่าอย่างไรเล่า? ข้าอยากได้ยินความคิดของท่าน”

ใต้เท้าชุยลุกยืนขึ้น รู้สึกว่าตัวเองถูกกดดัน แต่เขาไม่ได้บอกว่าเขาหวงแหนหรือให้ความสําคัญกับตําแหน่งขุนนางของเขามากเกินไป เขาบอกตรง ๆ ไปว่า “หวงไท่โฮ่ว ผู้ที่ลงนามในพันธสัญญา ต้องดำเนินการตามข้อตกลงนี้ ไม่ควรฝ่าฝืน ดังนั้นบุคคลนี้จะต้องสามารถเป็นตัวแทนของต้าโจวของเราได้ และเป็นผู้ปกครองต้าโจว ตอนนี้ไม่ทราบที่อยู่ของผู้สำเร็จราชการ ผู้ที่ปกครองบ้านเมืองคนใหม่ก็ยังไม่ได้เลือก กระหม่อมแนะนำว่า ขอให้ราชทูตจากเป่ยโม่อยู่ต่ออีกสักสองสามวัน หลังจากแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการคนใหม่ค่อยร่วมลงนาม พ่ะย่ะค่ะ”

วิธีนี้เป็นการประนีประนอมที่ดีที่สุด

เหตุใดหวงไท่โฮ่วนีจึงยอมให้ใต้เท้าชุยพูด ประการแรกนางรู้ว่าเขาเป็นคนยุติธรรมและไม่ใช่พรรคพวกขององค์รัชทายาท ประการที่สองนางรู้ว่าเขาเป็นคนรอบคอบ และเป็นแม่ทัพทหารที่รักษาการในตำแหน่งผู้บัญชาการกองกำลังทั้ง 6 ฝ่าย ความเห็นของเขาก็ถูกแยกเป็นความเห็นของฝ่ายหนึ่ง และปล่อยให้ขุนนางและคนสนิทของจักรพรรดิตั้งใจจะทำตาม ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าไท่ฟู่จะเสนอให้อยู่ในความดูแลขององค์รัชทายาท ก็ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่สามารถโต้แย้งได้