บทที่ 190

“แล้วพระศพอยู่ที่ไหนกันหรือ? ถ้าอยู่ต้องเห็นคน ถ้าตายต้องเห็นศพ จนถึงตอนนี้ก็ยังหาศพไม่พบ แล้วกล่าวว่าผู้สําเร็จราชการเสียชีวิตไปแล้ว ช่างเหลวไหลสิ้นดี”

เหลียงไท่ฟู่รู้สึกโกรธเคือง “แล้วตามพระดำรัสของท่านอ๋อง ถ้าไม่พบพระศพของผู้สำเร็จราชการภายในหนึ่งวัน ที่นั่งของผู้ที่ปกครองบ้านเมืองก็ต้องถูกทิ้งไว้ในอากาศ? บ้านเมืองใหญ่ ไม่มีใครปกครองไม่ได้ หรือว่าองค์ชายอันต้องการขึ้นครองราชย์เป็นผู้ปกครองบ้านเมืองหรือ? หากคิดเช่นนั้นจริง ๆ ก็พูดออกมาตรง ๆ ไยต้องมัวแต่ปิดบังด้วยเล่า”

องค์ชายอันกล่าวว่า “ทำไมข้าถึงดูแลบ้านเมืองไม่ได้เล่า ไม่ว่าจะมีความดีความชอบในการศึก ความรู้ด้านศิลปะป้องกันตัว มีอันไหนบ้างที่ข้าด้อยกว่าองค์รัชทายาทหรือ?”

เมื่อมหาเสนาบดีเซี่ยพบกับการคัดค้านอย่างต่อเนื่องจากองค์ชายอัน จึงมีความกังวล ดังนั้นเขาจึงขยิบตาให้หยวนซื่อ และขอให้นางพูดแทนองค์รัชทายาท

หยวนซื่อหันศีรษะไปเล็กน้อย ราวกับว่านางมองไม่เห็น

มหาเสนาบดีเซี่ยโกรธจนหน้าเขียวคล้ํา แต่จําต้องลุกขึ้นยืนกล่าวว่า “ไท่ฟู่และท่านอ๋องต่างฝ่ายต่างยืนกรานและไม่ยอมอ่อนข้อต่อกัน การโต้เถียงจะยิ่งทำเสียอารมณ์ ในวันนั้นฮูหยินของกระหม่อมได้เคยตั้งเวทีถกเถียงเรื่องการเมือง ฝ่าบาทยังรู้สึกว่าฮูหยินของกระหม่อมนั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่สู้ลองฟังนางสักหน่อยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

ใครก็ตามที่พูดเช่นนี้ ก็ล้วนจะต้องตกเป็นที่สงสัย เขาช่างไร้ยางอายถึงกับยกยอฮูหยินของตนเช่นนี้

คงมีเพียงมหาเสนาบดีเซี่ยเท่านั้นที่พูดแบบนี้ จะไม่ทำให้เกิดความรู้สึกไม่พอใจ เพราะมันเป็นความจริงที่ว่าหยวนซื่อชุ่ยอวี่ นางเป็นผู้หญิงแปลกประหลาดอย่างแท้จริง มีความเห็นที่ไม่ธรรมดา

ทุกคนกลั้นหายใจมองหยวนซื่อ รอให้นางกล่าวออกมา

แต่หลายคนรู้ดีอยู่ในใจ เพราะมหาเสนาบดีเซี่ยอยู่ข้างองค์รัชทายาท คำพูดของหยวนซื่อก็ต้องสนับสนุนองค์รัชทายาทด้วย ทุกคนในปัจจุบันก็รู้ว่าคำพูดของหยวนซื่อต้องปรามองค์ชายอัน เพราะเพราะองค์ชายอันจะไม่โต้แย้งหยวนซื่อ