บทที่ 191

ฮองเฮามองดูหยวนซื่ออย่างสงสัย และตรัสถามว่า “บอกข้าที มองข้ามอะไรไปหรือ?”

หยวนซื่อยิ้มเล็กน้อย “สิ่งนั้นก็คือ แม้ว่าฝ่าบาทจะป่วยหนัก แต่ก็ยังอยู่ในวังซีเหวย”

ฮองเฮาตรัสอย่างไม่พอใจว่า “มันเป็นเรื่องไร้สาระมิใช่หรือ? เป็นเพราะว่าฝ่าบาทกำลังพักฟื้นในวังซีเหวย จึงจำเป็นต้องต้องเลือกผู้ที่จะมาดูแลบ้านเมือง”

คําพูดของฮองเฮาก็เท่ากับว่า หากองค์จักรพรรดิเสด็จจากไป แล้วจะยุ่งยากเช่นนี้ได้อย่างไร องค์รัชทายาทสมควรจะขึ้นครองราชย์โดยตรง

หยวนซื่อสีหน้าไม่สบอารมณ “ฝ่าบาทกำลังพักฟื้นในวังซีเหวย พระราชกฤษฎีกาสุดท้ายของพระองค์คือ อนุญาตให้ผู้สำเร็จราชการดูแลบ้านเมือง หลังจากได้รับพระราชกฤษฎีกาแล้ว ผู้สำเร็จราชการก็ใช้อำนาจของจักรพรรดิหวังตี้และผู้สำเร็จราชการไปพร้อมกัน กล่าวคืออำนาจที่อยู่ในมือนั้นจะต้องเข้มงวด ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ องค์รัชทายาทยังคงเป็นองค์รัชทายาท ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ก็ยังเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ตอนนี้ผู้สำเร็จราชการประสบอุบัติเหตุ โดยสันนิษฐานได้ว่าผู้สำเร็จราชการสิ้นพระชนม์แล้ว ผู้ตรวจการแผ่นดินจะถูกแต่งตั้งจากผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุดในวังหลัง ตามกฎมณเฑียรบาลของบรรพบุรุษ ตอนนี้ตําแหน่งสูงสุดในวังหลังไม่ใช่หวงไท่โฮ่ว แต่เป็นไทเฮาที่อยู่ที่หานซาน ดังนั้นหม่อมฉันจึงแนะนําให้เชิญเสนาบดีกรมพิธีการและองค์ชายรัชทายาทไปที่หานซาน ทูลเชิญมาด้วยตนเอง เพื่อจะได้ไม่ต้องให้ทุกคนทะเลาะวิวาทและทําร้ายความเป็นมิตรในหมู่พี่น้อง”

เมื่ออัครเสนาบดีเซี่ยได้ยินคําพูดเหล่านี้ ก็โกรธจนเจ็บหน้าอก ก่อนออกจากบ้านก็บอกนางอย่างชัดเจน ให้นางพูดแทนองค์รัชทายาท ระงับองค์ชายอัน และชี้นําความคิดของเหล่าขุนนาง คิดไม่ถึงว่านางจะยกไท่หวงออกมา การถกเถียงนี้จะดําเนินต่อไปได้อย่างไร

คำพูดนี้ทำให้มหาเสนาบดีเซี่ยโกรธจนเจ็บหน้าอก ก่อนออกมาเขาได้บอกกับนางอย่างชัดเจนแล้วว่า ให้นางพูดแทนองค์รัชทายาท หยุดยั้งองค์ชายอาน โน้มนำความคิดของบรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ไม่คิดว่านางจะยกไท่หวงไท่โฮ่วให้ขึ้นที่สูง การโต้เถียงนี้จะดำเนินต่อไปได้อย่างไร?

แต่พอได้ฟังคําพูดนี้ก็จําต้องชื่นชมนาง แต่หลังจากได้ยินเรื่องนี้ นางต้องชื่นชมเธอ

ถูกต้องตามกฎมณเฑียรบาลของบรรพบุรุษ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ต้องการคําสั่งจากตําแหน่งสูงสุดของวังหลัง เดิมทีหากวันนี้ถกเถียงไม่ได้ นางจะต้องตัดสินใจอย่างแน่นอน แต่หยวนซื่อตอนนี้ยกไท่หวงไท่โฮ่วขึ้นมา แล้วหวงไท่โฮ่วก็สามารถหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ได้ และไม่มีใครสามารถข่มเหงนางได้อีก

ฮองเฮาตรัสอย่างเย็นชาว่า “ไทเฮาอยู่ที่หานซาน ใครจะไปรู้ว่ามันจะจริงหรือไม่? ท้ายที่สุด ผู้คนมากมายได้เห็นการสิ้นพระชนม์ของไทเฮา และงานพระศพของไทเฮาก็เสร็จสิ้นลงแล้วเช่นกัน”