บทที่ 20

ในเวลาเดียวกัน องครักษ์หนี่หรงที่อยู่ข้างกายของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิได้มาถึงที่จวนเซียง เพื่อต้องการพบเซี่ยจื่ออาน

เมื่อมหาเสนาบดีเซี่ย ได้ยินว่าเป็นคนข้างกายของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ ก็ออกมาพบด้วยตนเอง

“ท่านใต้เท้าเซียง ท่านอ๋องสั่งให้ข้ามารับเซี่ยจื่ออานเข้าวัง” หนี่หรงกล่าว

มหาเสนาบดีเซี่ย สะดุ้งในใจ “ท่านอ๋องบอกให้นางเข้าวัง? ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น?”

หนี่หรงกล่าวว่า "ข้าเพียงทำตามคำสั่งของท่านอ๋องเท่านั้น ส่วนเหตุผล ข้าไม่ทราบ"

มหาเสนาบดีเซี่ย กล่าวด้วยใบหน้าสลด “แต่ว่า นางมีอาการป่วยกะทันหัน และตอนนี้อยู่บนเตียง ข้าเกรงว่าจะเข้าวังไม่ได้แล้ว รบกวนฝากกลับไปบอกท่านอ๋องด้วย”

"ป่วยกะทันหัน?" หนี่หรงขมวดคิ้ว แต่ในใจเขารู้สึกมีลางไม่ดี เป็นไปได้ไหมว่าคนของจวนเซียงชิงลงมือล่วงหน้าไปแล้ว?

“ใช่แล้ว หมอบอกเกรงว่านางคงจะไม่รอดแล้ว” มหาเสนาบดีเซี่ย กล่าวด้วยใบหน้าเจ็บปวด

หนี่หรงรู้ว่านี่เป็นข้อแก้ตัว และเขาก็พูดว่า "ถ้างั้นข้าขอพบคุณหนูสักครู่ได้ไหม?"

“ข้าเกรงว่าจะไม่ได้” มหาเสนาบดีเซี่ย ดูไม่พอใจเล็กน้อย

“ตอนนี้นางป่วยหนัก และอยู่ในห้องส่วนตัวของนาง จะปล่อยให้ผู้ชายเข้ามาตามอำเภอใจได้อย่างไร? นี่เป็นอันตรายต่อชื่อเสียงของนาง”

ชื่อเสียง? หนี่หรงหัวเราะเยาะในใจ เซี่ยจื่ออานในตอนนี้ยังมีชื่อเสียงอะไรให้กล่าวถึงอีก? การปฏิเสธการอภิเษกสมรสในที่สาธารณะ ก็ได้กลายเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในกรุงปักกิ่งเสียแล้ว และเป็นชื่อเสียงในเชิงลบอย่างยิ่ง ต่อต้านกับคนในครอบครัว ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ผิดใจกับองค์จักรพรรดิเหลียง และองค์จักรพรรดินี ใครเล่าที่จะไม่หลีกเลี่ยง?

“ท่านใต้เท้า โปรดยกโทษให้ข้าด้วย ข้าก็ทำตามคำสั่งเช่นกันว่าจำเป็นต้องพบคุณหนู มิฉะนั้น คงไม่สามารถรายงานภารกิจได้” หนี่หรงกล่าว

หากเซี่ยจื่ออาน ประสบเคราะห์ร้ายจริง ๆ ก็เกรงว่าองค์จักรพรรดิเหลียงนั้นก็สิ้นหวังเช่นกัน

หนี่หรงรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างท่านอ๋องกับองค์จักรพรรดิเหลียง ดังนั้นถ้าไม่พบเซี่ยจื่ออาน เขาก็ไม่หยุด แม้ว่าจะเป็นศพ ก็ต้องได้พบ

มหาเสนาบดีเซี่ย เริ่มร้อนใจเล็กน้อย ทำไมคนนี้ช่างดื้อด้าน? เขาเป็นมหาเสนาบดีเซี่ยที่สง่างาม และขุนนางชั้นสูง การที่ได้มาพบเขาเป็นการส่วนตัว ถือว่าเป็นความซาบซึ้งเป็นพิเศษสำหรับเขาแล้ว แต่เขาไม่ได้คิดว่าจะยุ่งยากขนาดนี้

“เจ้ากลับไปเถอะ พรุ่งนี้ถ้าเจอท่านอ๋อง ข้าจะแจ้งเขาด้วยตัวเอง” มหาเสนาบดีเซี่ย หันหลังเดินจากไป

หนี่หรงก้าวไปรั้งไว้ และพูดอย่างหนักแน่นว่า "ท่านใต้เท้า ข้าจะไม่ไปไหน ถ้าไม่ได้พบคุณหนูในวันนี้ ถ้านางป่วยกะทันหันจริง ๆ ข้าสามารถแจ้งท่านอ๋องให้เชิญหมอหลวงออกมารักษาได้"

มหาเสนาบดีเซี่ยขมวดคิ้ว “หนี่หรง เจ้าต้องหยุดก้าวก่าย เสียที หมอบอกว่านางมีเวลาไม่มากแล้ว โปรดคำนึงถึงความรู้สึกของคนเป็นพ่อด้วย และอย่ารบกวนนางอีกเลย”

“ในเมื่อหมอบอกว่านางป่วยหนัก งั้นข้าเชิญหมอหลวงมารักษานาง ท่านใต้เท้าควรจะดีใจถึงจะถูก ข้าจะไม่เข้าใจความรู้สึกของท่านใต้เท้าในฐานะพ่อได้อย่างไร? ตอนนี้ข้าไม่เข้าใจเลยจริง ๆ” หนี่หรงกล่าวทันที

เขาอยู่กับผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิมาหลายปีแล้ว เคยเห็นลมฝนทุกรูปแบบ และได้เจอคนลำบากมาทุกประเภท แต่ไม่เคยเจอคนหน้าด้านเช่นนี้ ดังนั้น หนี่หรงก็โมโหเช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซี่ยจื่ออาน ยังคงเป็นพระชายาของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิในอนาคต แม้ว่าท่านอ๋องจะไม่ชอบ แต่ก็ควรเป็นท่านอ๋องเองที่ต้องจัดการ

“เกิดอะไรขึ้น? ทำอะไรกันเสียงดังหนวกหู?” เหล่าฟูเหริน เดินออกมาจากห้องโถงชั้นในด้วยไม้ค้ำยันด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

เมื่อสักครู่นี้ มีคนมารายงานว่า คนสนิทของท่านอ๋องต้องการพบเซี่ยจื่ออาน นางก็เริ่มระแวดระวังเล็กน้อย หลังจากฟังในห้องโถงชั้นใน และได้ยินคำพูดสามหาวจากหนี่หรง นางจึงได้ปรากฏตัวขึ้นเพื่อพบเขา

หนี่หรง รู้ดีว่าเหล่าฟูเหรินคนนี้เก่งกาจเพียงใด จึงพบปะกันอย่างระมัดระวัง "หนี่หรง คารวะเหล่าฟูเหริน!"

“หนี่หรง?” เหล่าฟูเหรินเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ เงยหน้าขึ้นมอง และจ้องไปที่หนี่หรง “เจ้าเป็นใคร?”

“เรียนเหล่าฟูเหริน ข้าเป็นองครักษ์ข้างกายของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ” หนี่หรง ตอบอย่างไม่ต้อยต่ำและไม่สูงส่ง

“องครักษ์?”

เหล่าฟูเหริน ตอบกลับอย่างเฉยเมย “นั่นก็แปลว่าเป็นบ่าวรับใช้ ทำไมไม่ทำความเคารพแบบบ่าวรับใช้?”

การแสดงออกของ หนี่หรง ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง "ตอบกลับเหล่าฟูเหริน ข้าเป็นทหารรักษาการณ์อันดับสามที่ได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้ ข้าไม่ใช่บ่าวรับใช้ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องทำความเคารพแบบบ่าวรับใช้"