บทที่ 204

พระสนมอี๋ที่ไม่ได้พูดอะไรมาเลยทั้งคืนมองดูหยวนซื่อแล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมา “ฮูหยินเซี่ย ในฐานะภรรยาเอกท่านยินยอมนั่งในระดับเดียวกันกับอนุภรรยาหรือ?”

คำพูดนี้เป็นการแจ้งให้ทุกคนทราบว่าเซี่ยหว่านเอ๋อคนที่องค์รัชทายาทจะอภิเษกด้วยผู้นี้ เป็นลูกอนุ ที่เกิดจากอนุภรรยา

แน่นอนว่าหลายคนรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ก็เป็นอย่างที่ทุกคนรู้กัน มหาเสนาบดีเซี่ยรักอนุภรรยาคนนี้มาก แต่แค่ไม่มีใครพูดหักหน้าต่อหน้าเขาเท่านั้นเอง

จุดประสงค์ของพระสนมอี๋ที่พูดหักหน้าในครั้งนี้ มันแปลกจริง ๆ

ทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอคำตอบของหยวนซื่อ เพราะไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี หยวนซื่อก็ยังคงเป็นจุดสนใจในสายตาของทุกคนอยู่ เรื่องที่นางแต่งกับมหาเสนาบดีเซี่ย ก็ยิ่งทำให้ทุกคนแปลกใจมากขึ้น

หยวนซื่อคิดไม่ถึงว่าการสร้างปัญหาของเซี่ยหว่านเอ๋อจะทำให่พระสนมอี๋พุ่งเป้ามาที่นาง แต่นางไม่ได้ดูโกรธเคืองแต่อย่างใด เพียงแต่ลุกขึ้นโค้งคำนับพระสนมอี๋เล็กน้อย และกล่าวออกไปอย่างไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่ง และไม่ถ่อมตัวจนดูต้อยต่ำ "กราบทูลพระสนมอี๋ หม่อมฉันต้องอภัยต่อคำตอบที่กำลังจะตอบด้วยเพคะ ในหนึ่งปีหม่อมฉันแทบไม่ได้เจอพวกเขาเลยสักครั้ง"

มหาเสนาบดีเซี่ยโกรธกับคำตอบของหยวนซื่อมากและใบหน้าของเขาบูดบึ้ง แม้แต่คนอื่นที่อยู่ที่นั่นก็ยังแปลกใจกับคำตอบของนาง บางทีอาจมีคำตอบที่ดีกว่านี้ แต่เห็นได้ชัดว่าคำตอบนี้ทำให้คนคลายความกระจ่าง ในหนึ่งปีแทบไม่ได้เจอกันเลยสักครั้ง นั่นก็หมายความว่าฮูหยินหลิงหลงไม่จำเป็นต้องไปทำความเคารพหยวนซื่อสินะ?

พระสนมอี๋ยิ้มเยาะเย้ย “หนึ่งปีแทบไม่เจอกันเลยสักครั้ง? มันน่าแปลกเสียจริง ในฐานะที่เป็นอนุภรรยาไม่จำเป็นต้องไปทำความเคารพภรรยาเอกหรอกหรือ? นี่เห็นฐานะภรรยาเอกเป็นอะไรไปเสียแล้ว? ท่านเป็นภรรยาที่ถูกต้อง เป็นทั้งผู้มีชื่อเสียงและยังซื่อสัตย์ ท่านผ่านเรื่องแบบนี้มาได้เช่นไร?

หยวนซื่อกล่าว "หม่อมฉันเป็นภรรยาที่ใช้ชีวิตอยู่อย่างสันโดษ ดังนั้นหลายปีมานี้หม่อมฉันใช้ชีวิตร่วมกันกับจื่ออันผู้เป็นบุตรสาว ชีวิตของหม่อมฉันก็มีความสุขดีเพคะ"

คำพูดที่เหมือนกับเป็นคนแปลกหน้า คำพูดทึ่บอกว่าเข้ากันได้ดีกับบุตรสาวชีวิตก็มีความสุขดีแล้ว คำพูดเหล่านี้ล้วนเปรียบเสมือนตบหน้ามหาเสนาบดีเซี่ยกับฮูหยินหลิงหลงเข้าอย่างจัง

แผ่นดินต้าโจวเน้นจริยธรรมและการศึกษา ฐานะภรรยาเอกกับอนุภรรยาจะต้องแบ่งแยกชัดเจน ในฐานะที่เป็นมหาเสนาบดีของต้าโจว แต่เรื่องการแบ่งแยกตำแหน่งภายในครอบครัวกลับยุ่งเหยิง ไม่จัดลำดับความสำคัญ จะไม่ให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะได้เช่นไร?