บทที่ 205

คำพูดนี้แทบทำให้มหาเสนาบดีเซี่ยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ นางกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร? ต่อหน้าผู้คนมากมายขอให้ตนเองอยู่ในวังเพื่อดูแลองค์รัชทายาท ช่างไร้ยางอายสิ้นดี? แม้ว่าจะมีพระราชเสาวนีย์ออกมา แต่ก็ยังไม่ได้อภิเษกสมรสกันเลย? ในสายตาของทุกคน นางยังคงเป็นคุณหนูของจวนมหาเสนาบดี ยังไม่ทันได้แต่งออกเรือนไปกลับจะไปอยู่ด้วยกันกับองค์รัชทายาท จะให้คนอื่นคิดเห็นเช่นไร?

ราชวงศ์จะต้องการสตรีที่ไร้ยางอายเช่นนี้มาเป็นลูกสะใภ้ได้อย่างไรกัน?

ฮองเฮาโมโหเสียจนมือไม้สั่น นางเงยหน้าขึ้นมองมหาเสนาบดีเซี่ย นัยน์ตาดขุ่นเคืองใจ “มหาเสนาบดีเซี่ยอบรมสั่งสอนได้ดีเสียจริง!”

พูดจบก็จากไปอย่างโกรธเคือง

หลังจากที่ฮองเฮาจากไป มู่หรงเจี๋ยก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า "เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว ต่างแยกย้ายกันไป ทุกท่านก็รีบกลับไปพักผ่อนเถิด"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็ยื่นมือออกไปหาจื่ออัน นางลังเลเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปกุมมือเขาลุกขึ้นมา ทั้งสองก็เดินควงคู่ฝ่าฝูงชนออกไป

เรื่องนี้น่าเชื่อถือกว่าพระราชเสาวนีย์อภิเษกสมรส ในโอกาสที่เป็นทางการของค่ำคืนนี้ ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิให้เซี่ยจื่ออันนั่งด้วยกันกับเขาทั้งยังจูงมือเซี่ยจื่ออันออกไป เขาให้เกียรติอย่างสูงสุด และเท่ากับการประกาศให้ทุกคนรู้ว่า เซี่ยจื่ออันจะเป็นพระชายาผู้สําเร็จราชการในอนาคต

การเป็นที่สนใจจากฝูงชนเช่นนี้ไม่เคยเป็นสิ่งที่จื่ออันต้องการ แต่สิ่งเดียวที่นางยึดติดกับมันก็คือ การที่มีคนคอยอยู่เคียงข้างนาง และบอกกับนางว่า นางไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง

แม้ว่าหลังจากกลับมาที่จวนมหาเสนาบดีแล้ว นางยังคงต้องเผชิญกับสัตว์ร้ายทุกตัวในจวนที่จ้องแต่จะเขมือบนาง

แต่ความอบอุ่นเพียงเล็กน้อยนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะจุดประกายความกล้าหาญทั้งหมดของนาง

หลังจากออกจากพระตำหนัก จื่ออันพบว่าการเดินของมู่หรงเจี๋ยนั้นไม่ได้มั่นคงนัก นางตกใจจนยื่นมือออกมาช่วยพยุง มู่หรงเจี๋ยกระอักเลือดออกมาจากปาก ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นขาวซีดในทันที

“ท่านอ๋อง...” นางตกใจมาก เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?

มู่หรงเจี๋ยปาดเลือดที่มุมปากและเขาก็พูดอย่างแผ่วเบา "อย่าเอะอะไป ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย"

เซียวท่าก้าวไปข้างหน้าและตำหนิ "ท่านก็รู้ดีว่าอาการบาดเจ็บยังไม่หาย ไม่ควรใช้กำลังสังหารใคร ถ้าการเคลื่อนไหวนี้ทำให้อาการหนักขึ้นกว่าเดิม อาจทำให้ท่านเสียชีวิตได้"