บทที่ 206

จื่ออันถามมู่หรงจ้วงจ้วงอย่างหยั่งเชิง "จริงสิ กุ้ยไท่เฟยก็วิตกยังวลมากใช่หรือไม่?”

มู่หรงจ้วงจ้วงกล่าว “นางร้องไห้อย่างโศกเศร้าเสียใจ ยิ่งเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของนางด้วยแล้ว นางจะไม่กังวลได้อย่างไร? คนตายแล้ว แม้แต่ศพก็ยังหายไปอีก เป็นใครก็รับไม่ไหวกันทั้งนั้น นางเพียงร้องไห้อย่างหนักก็ถือว่าเข้มแข็งแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นคงจะพยายามฆ่าตัวตายไปแล้ว”

จื่ออันพยักหน้า "ใช่สิ ยิ่งเป็นบุตรชายแท้ ๆ ด้วยแล้ว"

มีรถม้าวิ่งผ่านรถม้าของพวกนางไปอย่างรวดเร็ว มู่หรงจ้วงจ้วงเปิดม่านออกดูและเลื่อนม่านลง นางพูดอย่างเย็นชาว่า “เป็นรถม้าของจวนมหาเสนาบดี”

จื่ออันไม่ได้พูดอะไร หลังจากกลับจวนไปแล้ว นางยังจะต้องเผชิญกับพายุการนองเลือดอีก

หลังจากรถม้าเคลื่อนที่ไปได้ครู่หนึ่ง คนขับรถม้าก็ส่งเสียง "โอ๊ะ" และรีบดึงบังเหียน ม้าก็ทะยานขาหน้าขึ้น รถม้าก็เอนไปด้านหลัง ทั้งสองคนชนกันอย่างจังจนเกือบจะกลิ้งออกไป

“เกิดอะไรขึ้น?” มู่หรงจ้วงจ้วงกล่าวอย่างโกรธจัด และเปิดม่านออก แต่กลับเห็นทหารองครักษ์กันรีบลงจากม้า แล้ววิ่งไปอย่างรวดเร็ว

มีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนถนนที่เป็นพื้นหิน คบไฟของทหารองครักษ์กันส่องสว่างไปที่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น มีเลือดไหลออกมาจากหน้าผากของนาง ที่แท้นางก็คือหยวนซื่อ

ที่แท้หยวนซื่อก็ถูกคนโยนลงจากรถม้า แต่โชคดีที่คนขับรถม้าพบเห็นได้ทันเวลา มิเช่นนั้นรถม้าคงวิ่งทับตัวนางไปแล้ว

มู่หรงจ้วงจ้วงและจื่ออันกระโดดลงมารับตัวหยวนซื่อจากมือของทหารองครักษ์ หยวนซื่ออาการสาหัสมาก เลือดไหลออกจากหน้าผากของนางอย่างต่อเนื่อง

มู่หรงจ้วงจ้วงโกรธจัดและสั่งทหารองครักษ์กัน "รีบไปสกัดกั้นรถม้าของจวนมหาเสนาบดี จับทุกคนไว้และรอจนกว่าข้าจะไปถึง"

”พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง!”

รถม้าหยุดลงข้างทาง จื่ออันก็รีบฉีกกระโปรงของนางออกเพื่อนำมาพันแผลที่หน้าผากของหยวนซื่อ ภายใจนางแค้นจนสุดคำจะบรรยาย แต่ว่าตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการห้ามเลือด