บทที่ 207

เจ้าของร้านของเป่าเหอถังที่เห็นมู่หรงจ้วงจ้วงเข้ามาเหมือนนางปีศาจร้าย เขาก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งและพูดอย่างโมโห "สตรีผู้นี้ กล้าดียังไง..."

เมื่อเขาเห็นทหารองครักษ์สองคนที่อยู่ด้านหลังมู่หรงจ้วงจ้วงถือดาบไว้อยู่ ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวอย่างหวาดกลัว และเขาก็พูดตะกุกตะกัก “องค์หญิงเสด็จข้าน้อยมีความผิด ผิดใหญ่หลวงนัก!”

ทหารองครักษ์อุ้มหยวนซื่อเข้ามา มู่หรงจ้วงจ้วงเอ่ยเสียงเข้มว่า "เจ้าเข้ามาคอยช่วยเหลือ ถ้าต้องการยาอะไร จะได้สั่งให้เจ้าไปเอามา"

“แย่แล้ว ทำไมเลือดถึงได้ไหลออกมามากมายขนาดนี้? เร็วเข้า รีบทาผงยาขาวลงไป” เจ้าของร้านอุทานเสียงดัง แล้วรีบหันหลังเดินไปหยิบยาที่ตู้ยา

อีกด้านนึง ทหารองครักษ์สองคนไล่ตามรถม้าของจวนมหาเสนาบดีไป และสกัดกั้นรถม้าที่ถนนหนานจงได้

คนขับรถม้ากล่าวอย่างโกรธเคือง "พวกเจ้าเป็นใคร? กล้าดียังไงมาขวางรถม้าของจวนมหาเสนาบดี?"

ทหารองครักษ์กล่าวอย่างเย็นชา "ข้ารับคำสั่งจากองค์หญิงใหญ่ให้มาตรวจสอบคดีจงใจทำร้ายร่างกาย โปรดให้ความร่วมมือ"

เมื่อคนขับรถม้าได้ยินว่าเป็นคนขององค์หญิง สืบสวนคดีทําร้ายคน จึงรีบลงมา "คดีทำร้ายคนอะไร?"

คนขับรถม้าขับรถไปข้างหน้าโดยไม่รู้ว่าหยวนซื่อได้ตกจากรถม้าไปแล้ว แม้ว่าจะได้ยินเสียงดัง แต่เขาก็ไม่ได้เหลียวหลังหันไปดู ทั้งยังไม่ได้ยินเสียงกรีดร้อง ดังนั้นเขาจึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ม่านเปิดออก ในรถม้ามีเพียงฮูหยินหลิงหลงกับเซี่ยหว่านเอ๋อเท่านั้น มหาเสนาบดีเซี่ยไม่ได้อยู่ในนั้นด้วย

ฮูหยินหลิงหลงมองไปที่ทหารองครักษ์ทั้งสองคน "คดีทำร้ายร่างกายอะไรกัน ต้องมาตรวจสอบถึงจวนมหาเสนาบดี?องค์หญิงใหญ่ต้องมีเหตุผลใช่หรือไม่?"

ทหารองครักษ์ชำเลืองมองฮูหยินหลิงหลงและเซี่ยหว่านเอ๋อ "ต้องขออภัย ขอเชิญท่านทั้งสองไปกับพวกเราด้วย"

เซี่ยหว่านเอ๋อกล่าวอย่างโมโห "เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? เจ้ากล้าพาตัวข้าไปเหรอ?"

ทหารองครักษ์กล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง ได้โปรดยกโทษให้พวกเราด้วย