บทที่ 215

มู่หรงจ้วงจ้วงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็หัวเราะ “ใช่แล้ว ภรรยาเอกกับอนุภรรยามีความแตกต่าง จื่ออันเป็นบุตรที่เกิดจากภรรยาเอก ถ้าให้ข้าเป็นพยานว่าพวกนางผลักฮูหยินจนร่วงลงมาจากรถม้า เป็นการจงใจลอบสังหารโดยการไตร่ตรองไว้ล่วงหน้า จื่ออันที่เป็นคุณหนูใหญ่ที่เกิดจากภรรยาเอกก็มีสิทธิ์ในการลงโทษพวกนาง ส่วนความรุนแรงในการลงโทษนั้น ก็ยึดตามความรุนแรงของการกระทำผิด ตอนนี้ฮูหยินถึงขั้นตาบอด ได้รับบาดเจ็บสาหัส เช่นนั้นขอเพียงแค่จื่ออันไม่ได้ฆ่าพวกนาง ตามกฎหมายบ้านเมืองก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว”

กฎหมายของแผ่นดินต้าโจวเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ภายในจวนอนุภรรยามีอำนาจแค่ครึ่งเดียว จะต้องฟังคำสั่งของคุณหนูที่เกิดจากภรรยาเอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งฮูหยินเลย

ในหลาย ๆ ตระกูล ภรรยาเอกไม่ชอบหน้าอนุภรรยา ถูกโบยจนตายไปไม่รู้กี่คนต่อกี่คนแล้วแม้แต่เฉินหลิงหลงผู้นี้ ก็ไม่ยกเว้น

เฉินหลิงหลงอยู่ในจวนมาหลายปีแล้วเรียกตัวเองว่าฮูหยินจนลืมสถานะของตัวเองไปนาน ไม่เพียงแค่นางเท่านั้น แต่หลายคนก็ลืมสถานะของนางเช่นกัน จิตใต้สำนึกของพวกเขาบอกว่านางคือ ฮูหยิน

นางมองไปที่จื่ออัน "เจ้ารู้กฎหมายสินะ? ช่างยอดเยี่ยมไปเลย"

เมื่อครู่นี้มันคืออุบายของนาง ไม่ใช่แค่หยวนซื่อเท่านั้นที่รู้ แต่นางก็รู้ด้วย

จื่ออันไม่ค่อยรู้เรื่องกฎหมายมากนัก และไม่มีเวลาอ่านอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพียงแต่นางเพิ่งอ่านเจอปัญหาทำนองนี้จากตำราที่หยวนซื่อสะสมไว้เท่านั้นเอง

ดังนั้นเพียงแค่องค์รัชทายาทสร้างปัญหา เรื่องนี้เฉินหลิงหลงก็จะไม่ได้ประโยชน์จากเหตุผลนี้แล้ว

จื่ออันมองไปที่มู่หรงจ้วงจ้วง "องค์หญิง มีคนอยู่ผู้หนึ่งท่านเชิญเขามาได้หรือไม่?" หากมีคนผู้นี้คอยช่วย คืนนี้ก็ไม่ต้องกังวลสิ่งใดแล้ว

“ใครเหรอ” มู่หรงจ้วงจ้วงกล่าวถาม

“อ๋องหลี่!” จื่ออันพูดเบา ๆ ออกมาสองคำ