บทที่ 216

ด้านซ้ายมีชายวัยกลางคนสวมชุดราชการนั่งอยู่ ลักษณะของชายผู้นั้นดูเคร่งขรึม เมื่อเห็น จื่ออันและมู่หรงจ้วงจ้วงเข้ามา ชายผู้นั้นก็ลุกขึ้นเป็นอันดับแรก

ด้านหลังของเขา มีคนเร่งรีบแต่งตัวยืนอยู่หลายคนจื่ออันคาดว่าชายผู้นั้นก็คือ ใต้เท้าจิงจ้าวหยินเหลียง หลานชายคนนั้นของราชครูเหลียง เซี่ยหว่านเอ๋อและฮูหยินหลิงหลงกำลังรักษาบาดแผลกับหมออยู่ด้านข้าง เมื่อเจอจื่ออันเข้ามา ฮูหยินหลิงหลงร้องไห้ออกมาพร้อมทั้งคุกเข่าลง “ท่านแม่ ท่านโปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วย ข้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่นางโดนทำร้าย​ แม้แต่นิ้วมือก็บาดเจ็บแล้ว แค่ทำร้ายตัวข้าก็แล้วไป หว่านเอ๋อกำลังจะแต่งงานกับองค์รัชทายาท ยังโดนนางทำร้ายร่างกาย ต่อไปจะมีหน้าพบเจอผู้คนได้เยี่ยงไร? ท่านแม่ และใต้เท้าทั้งหลายได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าด้วย”

ฝูงชนทั้งหลายลุกขึ้นมาทำความเคารพมู่หรงจ้วงจ้วง มู่หรงจ้วงจ้วงเดินตรงออกไป นั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้างของจิงจ้าวหยิน​ องค์รักษ์​สี่นายยืนอารักขาข้างหลังอย่างรวดเร็ว​ เหมือนดั่งภูเขาสี่ลูกใหญ่ที่คอยปกป้องมู่หรงจ้วงจ้วง

หลังจากนางนั่งลง​แล้ว​ จึงได้เอ่ยออกมา​ "นั่งลงเถอะ​ จะยืนกันอยู่ทำไม?"

ฝูงชนทั้งหลายจึงได้นั่งลง​ สายตาทั้งหลายต่างจ้องมองไปที่จื่ออันและหยวนซื่อ

จื่ออันประคองหยวนซื่อเดินไปหยุดอยู่ข้างกายของมู่หรงจ้วงจ้วง​ คิดที่จะให้นางนั่งลง

จู่ ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ตะโกนออกมา​ "พวกเจ้าทั้งสองคุกเข่าลงซะ!"

จื่ออันมิได้ทำตามแต่อย่างใด​ แต่ยังคงประคองหยวนซื่อให้นั่งลง​ หลังจากนั้น​จึงได้เงยหน้าขึ้นมองฮูหยินผู้เฒ่า​ "ฮูหยินผู้เฒ่า​ ขอถามท่านสักหน่อย​ ข้าและท่านแม่ข้าทำผิดเรื่องใด เพียงแค่เข้าประตูมาถึงต้องได้รับโทษให้คุกเข่า?"

ฮูหยินผู้เฒ่าแหล่สายตาจ้องไปที่จื่ออัน​ ดวงหน้าเขียวคล้ำ​ หน้าผากปรากฏ​เอ็นเขียว​ นางใช้ฝ่ามือตบโต๊ะ​ แล้วเอ่ยออกมา​ "พวกเจ้ายังกล้าถามว่าทำผิดเรื่องใด? ต้องโทษที่ข้าปล่อยปละละเลย​พวกเจ้าเกินไป​ ทำให้เจ้าเปลี่ยนเป็น​คนเกเร​ ชั่วร้าย​เยี่ยง​นี้​ แม้แต่แม่เลี้ยงเจ้ายังกล้าลงมือทำร้าย​ วันนี้ท่านราชครู และใต้เท้าเหลียงก็อยู่ที่นี้​ ข้ามิอาจปล่อยพวกเจ้าไป​ จำเป็นจักต้องจัดการกับพวกเจ้า"

พูดเสร็จ​ ก็หันหน้ามองไปที่ใต้เท้าจิงจ้าวหยินเหลี่ยง ท่าทีปวดใจพูดว่า ​"ใต้เท้าเหลียง ข้าไม่มีความสามารถในการปกครองบ้าน​ สั่งสอนหลานผิด ๆ​ ทั้ง ๆ ที่เป็นเรื่องภายในบ้าน​ แต่กลับต้องรบกวนใต้เท้า​ ข้ารู้สึกละอายจริง ๆ​ เรื่องนี้ต้องรบกวนใต้เท้าแล้ว​ ควรตีควรลงโทษ​ ไม่ต้องเห็นแก่หน้าข้า​ ลงโทษได้ตามกฎหมาย​ที่กำหนดไว้ได้เลยเจ้าค่ะ​ องค์​หญิงเองก็ทรงประทับอยู่ที่นี้ ข้ายิ่งช่วยไม่ได้"