บทที่ 222

คาดการณ์? คดีก่อนหน้าที่เจ้าทำก็ใช้การคาดการณ์หรือ? อ๋องหลี่แสดงออกมาว่ากำลังโกรธมาก "งั้นเจ้าก็คาดการณ์ คาดการณ์ว่าตอนที่หยวนซื่อตกจากรถม้าก็สามารถลุกขึ้นมาได้ และไม่ได้ตาบอด ถ้างั้นทำไมจู่ ๆ นางถึงบาดเจ็บที่ศรีษะแล้วตาบอดเหล่า?"

ใต้เท้าเหลียงเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาบนหน้าผาก "เรื่องนี้ เรื่องนี้อ่า…"

ราชครูเหลียงตอบแทนว่า "ท่านอ๋อง ตอนที่หยวนซื่อกระโดดออกจากรถม้านั้น ก็ได้กล่าวว่าจะทำให้เฉินซื่อได้ชื่อว่าทำร้ายนายหญิงของจวน เรื่องนี้คิดว่านางคงเป็นคนทำตัวนางเอง"

"หลักฐาน?" อ๋องหลี่เอ่ยถามราชครูเหลียง

"หลักฐาน? นางทำร้ายตัวเอง ใครจะเห็น? " ราชครูเหลียงยิ้มเย็น

"ไม่มีใครเห็นเจ้าก็เชื่องั้นรึ ต่อให้เป็นเช่นนั้นจริง? ราชครู ท่านเป็นขุนนางขั้นหนึ่งของราชสำนัก เข้าไปมีส่วนร่วมกับเรื่องภายในจวนมาหาเสนาบดีก็ช่างเถอะ แต่กลับทำมึนงงคาดเดาสิ่งนั้นสิ่งนี้ ไหวพริบท่านไปไหนเสียแล้ว? หากวันนี้ยังล้มเหลวอีก ท่านก็ไประบายอารมณ์กับพวกผู้หญิงอ่อนแอซะ"

อ๋องหลี่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึมจริงจัง มิใช่เสียดสีราชครูเหลียง เพียงแต่กล่าวเรื่องจริงออกมา เขาคิดว่าเรื่องราวจะเป็นดั่งที่พวกเขาพูดหรือ

หากท่านอ๋องเพียงพูดเสียดสีออกมาคงจะดีกว่า แต่เขามิอาจหลอกตนเองได้ ทำเอาสีหน้าของราชครูเหลียงมิอาจแสดงว่าโกรธได้ ทำได้แค่โบกมือ "พ่ะย่ะค่ะ ไต่สวนต่อ ถามต่อไป"

อ๋องหลี่มองไปที่ใต้เท้าเหลียง พบว่าใต้เท้าเหลียงมองกลับมาจึงเอ่ย "เจ้ามองข้าทำไม? ข้ามิใช่คนที่ต้องไต่สวน เจ้าถาม ถามสิ"

ใต้เท้าเหลียงทำได้มองไปยังจื่ออัน "เซี่ยจื่ออัน ข้าถามเจ้า เจ้าบอกว่าหยวนซื่อถูกพวกเขาผลักตกลงมา มีหลักฐานหรือไม่? "

จื่ออันตอบกลับ "เรียนใต้เท้า รถม้าที่ข้าและองค์หญิงนั่งมา ตามหลังรถม้าพวกเขามาโดยตลอด ตอนที่ท่านแม่ของข้าตกลงมา อีกเพียงนิดก็โดนรถม้าของพวกข้าชนเข้า โชคยังดีที่คนรถพบเจอเข้า ทำให้หยุดรถม้าได้ทัน ตอนที่พวกเราลงจากรถม้าเพื่อไปช่วยคนนั้น ท่านแม่ของข้าก็สลบไปแล้ว นางไม่ได้ล้มลงไปบนพื้นตรงหน้า กลับล้มลงพื้นทางด้านซ้ายก่อนศีรษะทางซ้ายจึงกระแทกเข้ากับหลุมที่พื้น ทำให้เลือดไหลออกมามาก จากลักษณะท่าทางที่ตกลงมา ทำให้คาดได้ว่านางโดนผู้อื่นผลักตกลง ใต้เท้าไต่สวนคดีมาหลายปี น่าจะทราบว่าหากกระโดดลงมาจากรถม้า ท่านแม่ข้าจะต้องตกลงด้านหน้า"

ใต้เท้าเหลียงเป็นใบ้พูดไม่ออก