บทที่ 223

อ๋องหลี่ส่งคนไปตรวจสอบรถม้า และส่งคนไปที่โรงหมอ เพื่อตรวจสอบบาดแผลของหยวนซื่อ

ส่วนการไต่สวนในจวนนั้น ก็มิได้หยุดลง

อ๋องหลี่เริ่มไต่สวนแทนใต้เท้าเหลียง กดดันฮูหยินหลิงหลง เริ่มจากตำแหน่งระยะห่างที่องค์รักษ์ติดตามมาที่ฮูหยินหลิงหลงเอ่ย ให้องค์รักษ์ของมู่หรงจ้วงจ้วงพูดถึงระยะห่างระหว่างรถม้าของทั้งสองรวมทั้งมีกี่คนที่ตามไปที่รถม้าของฮูหยินหลิงหลง ในตอนนี้ฮูหยินหลิงหลงหมดข้อโต้แย้ง อ๋องหลี่กดดันถามถึงรายละเอียด

“เจ้าบอกว่านางดูถูกด่าทอเจ้า เจ้าลองพูดให้ข้าฟังหน่อย นางด่าทอเจ้าเช่นไร?” อ๋องหลี่ถาม

ถึงแม้ฮูหยินหลิงหลงยังคงลนลาน แต่ก็สามารถกลับมาเงียบสงบได้อย่างรวดเร็ว “ทูลท่านอ๋อง นางเริ่มจากกล่าวโทษหม่อมฉันสั่งสอนบุตรีไม่ดี กล่าวว่าตอนอยู่ในวังบุตรีหว่านเอ๋อขอร้องอ้อนวอนเพื่อองค์รัชทายาท สงสัยในคำตัดสินของผู้สำเร็จราชการแทน ทำให้จวนมหาเสนาบดีขายหน้า และยังคงกล่าวว่าหว่านเอ๋อเป็นคนงอนง้อองค์รัชทายาท โดยบอกว่าองค์รัชทายาทตกหลุมรักนาง แต่จริง ๆ แล้วนางเป็นคนแย่งเขามา ทำให้จื่ออันมิอาจเป็นพระชายาขององค์รัชทายาท หม่อมฉันอดทนมาโดยตลอด แต่หลังจากนั้น นางกลับว่าหม่อมฉันไม่รู้จักละอาย มีสัมพันธ์กับผู้อื่นเป็นการส่วนตัว ว่าร้ายหม่อมฉันจนมิอาจทนได้ จึงพูดกลับไม่กี่คำ…”

อ๋องหลี่ขัดคำพูดนาง “เจ้าโต้กลับไปอย่างไร? พูดคำนั้นออกมา”

ฮูหยินหลิงหลงกัดปาก “หม่อมฉันพูดว่า หากฮูหยินไม่ชอบหม่อมฉันก็พูดออกมาตรง ๆ เลย มิต้องด่าทอข้าเยี่ยงนี้? ชื่อเสียงของผู้หญิงนั้นเป็นสิ่งสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด ฮูหยินด่าทอหม่อมฉันเยี่ยงนี้ มิใช่บีบบังคับหม่อมฉันไปตายรึ?”

“อืม หลังจากนั้นเล่า?” อ๋องหลี่ให้นางพูดต่อไป

“หลังจากนั้นฮูหยินก็เริ่มโกรธเกรี้ยว เข้ามาตบตีหม่อมฉัน ทั้งทุบตี ทั้งดุด่า…”

“นางด่าเจ้าอย่างไร? พูดคำเดิมออกมา!” หลี่อ๋องยังทรงเอ่ยออกมาอีก

ฮูหยินผู้เฒ่าจึงได้พูดออกมา “ท่านอ๋อง คำพูดหยาบคายพวกนี้ก็อย่าได้พูดออกมาเลย คนที่อยู่ในที่นี้เกรงว่าก็คงไม่อยากจะฟัง”

อ๋องหลี่ไม่สบอารมณ์ พร้อมทั้งเอ่ยว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า ไม่ใช่เรื่องยินยอมหรือไม่ยินยอม ในเมื่อเรื่องนี้มีการแจ้งไปยังศาลาว่าการแล้ว จริง ๆ แล้วจักต้องไปสอบสวนกันที่ศาลาว่าการ พวกเจ้ากลับสอบสวนกันที่นี่ เป็นการละเมิดกฎแล้ว แต่ก็แล้วไป ถึงยังไงท่านอาก็ทรงอยู่ที่นี้ แต่ยังไงก็ต้องทำตามกฎของศาลาว่าการในการสอบสวนคดีความ เรามิอาจบอกว่าขั้นตอนการฆ่าคนนั้นมีการนองเลือด ไม่มีผู้ใดต้องการฟัง อย่าบังคับให้ผู้ต้องหาพูด”

ฮูหยินผู้เฒ่าเบือนหน้าหนีด้วยความประชดประชัน ยังคงไว้หน้าอ๋องหลี่อยู่ มิให้รู้สึกถึงอารมณ์

จื่ออันยืนอยู่ข้างกายหยวนซื่อตลอด คอยจับมือของหยวนซื่อ นางคอยหลบตาแต่มิอาจยับยั้งความเย็นภายในดวงตา