บทที่ 233

จื่ออันสรุปได้ว่า "โรคลมชักของท่านอ๋องน่าจะเกิดจากบาดแผลที่ศีรษะในครั้งนั้น ถ้าหากหม่อมฉันเดาไม่ผิด อันที่จริงท่านอ๋องเพิ่งจะมีอาการชักเป็นระยะ ๆ มาในช่วงไม่กี่ปีมานี้ใช่หรือไม่?"

อ๋องเหลียงพูดอย่างเฉยเมย “ใช่ แต่ว่ามันไม่ได้ร้ายแรงอะไร”

"อืม!" จื่ออันพยักหน้า "การรักษาโรคลมชักค่อนข้างลำบากและต้องใช้ความอดทน ถ้าท่านอ๋องเชื่อใจหม่อมฉัน ในอีกสามเดือนข้างหน้า หม่อมฉันจะมาฝังเข็มให้พระองค์"

นางไม่ได้พูดถึงการรักษาขาหรือปัญหาอื่น ๆ สาเหตุหลักก็เพราะในตอนนี้นางยังไม่คุ้นเคยกับเขาสักเท่าไหร่ เกรงว่าจะไปทำให้เขาขุ่นเคือง ถึงเวลานั้นเขาไม่ยอมให้รักษา แล้วนางจะไปอธิบายให้ฮองเฮาฟังว่าอย่างไร

ในช่วงเวลาที่เหมือนถูกปิดล้อมเอาไว้ทุกทางเช่นนี้ นางไม่ต้องการขัดแย้งกับฮองเฮา อย่างน้อยก็ช่วงสามเดือนนี้ มีฮองเฮาคอยปกป้อง จะไม่มีใครกล้าที่ลงมือกับนางอย่างโจ้งแจ้งได้

“ชีวิตของข้าเป็นเจ้าที่ช่วยเอาไว้ ยังจะพูดว่าไม่เชื่อใจเจ้าได้เช่นไรเล่า?" อ๋องเหลียงอดที่จะหัวเราะมิได้

จื่ออันมองไปที่เขาและนึกถึงครั้งที่ได้พบกับเขาครั้งแรก เขาสวมชุดแต่งงานสีแดงสด และนั่งอยู่บนหลังม้าสูงตระหง่าน แลดูสง่างามยิ่งนัก

สำหรับนางในเวลานั้น อ๋องเหลียงคือปีศาจ

สรรพสิ่งผันเปลี่ยน และคิดไม่ถึงว่าหลังจากจากกันเพียงไม่นาน นางจะรู้สึกว่าอ๋องเหลียงยิ้มอย่างเปิดเผยและจริงใจมาก นางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“เจ้าหัวเราะอะไร?” อ๋องเหลียงที่เห็นนางหัวเราะอย่างไม่มีเหตุผล เขาก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“ไม่บอกเพคะ บอกไปแล้วท่านจะพาลโกรธเอาได้" จื่ออันกล่าว

“ถ้าไม่บอกข้าก็จะยิ่งโกรธมากกว่า”

จื่ออันขอให้เขานอนลงและเตรียมฝังเข็ม "เมื่อฝังเข็มเสร็จแล้ว หม่อมฉันจะบอกเพคะ"

จากนั้นอ๋องเหลียงก็นอนลงอย่างเชื่อฟังและมองดูนางด้วยดวงตาที่สดใส “เซี่ยจื่ออัน เดิมทีเจ้าจะเป็นพระชายาเอกของข้าอยู่แล้ว แต่ข้าคิดไม่ถึงว่าต่อไปเจ้าจะกลับกลายมาเป็นอาสะใภ้ของข้าได้”

“ยังไม่แน่หรอก!” จื่ออันส่ายหัว “ทุกอย่างล้วนไม่เที่ยง วันนี้เป็นแบบนี้ พรุ่งนี้หามีใครรู้ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร?”

“ตราบใดที่เจ้าไม่ถอนหมั้น ก็คงจะไม่มีใครสามารถหยุดเจ้ากับเสด็จอาได้” อ๋องเหลียงกล่าว