บทที่ 234

ไม่ถูกต้อง ดูเหมือนจะเคยได้ยินจากเสี่ยวซุนมาก่อนว่าวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าก็คือสิ้นปี

“เป็นอะไรไปเล่า? เจ้าหวังให้ข้าไปร่วมงานฉลองวันเกิดของย่าเจ้าอย่างนั้นเหรอ?" เมื่ออ๋องเหลียงเห็นว่าจื่ออันมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยก็เลยถาม

“ไม่ ไม่ใช่เพคะ” จื่ออันส่ายหัวในทันที “หม่อมฉันแค่แปลกใจว่า วันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าควรจะเป็นวันสิ้นปี แม้ว่าจะจัดเร็วกว่ากำหนด แต่ก็ไม่ควรเร็วกว่าครึ่งปีนี่นา"

จื่ออันเริ่มรู้สึกว่ามีปัญหาบางอย่าง แม้ว่าจะเตรียมพร้อมสำหรับงานเลี้ยงวันเกิด แต่เวลาก็กระชั้นชิดเกินไป

หลังจากอ๋องเหลียงได้ยินที่จื่ออันพูด เขาก็กล่าวกับบ่าวรับใช้ "ไปบอกพระชายาหลี่ว่า พรุ่งนี้ให้นางไปงานเลี้ยงฉลองวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่ากับข้า"

พระชายาหลี่เป็นพระชายารองของอ๋องเหลียง นางถูกแต่งตั้งโดยองค์จักรพรรดิให้คอยดูแลปรนนิบัติเขาในฐานะพระชายารอง

“พ่ะย่ะค่ะ!” บ่าวรับใช้หันหลังเดินออกไป

จื่ออันเหลือบมองไปที่อ๋องเหลียง "ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องไปร่วมงานฉลองก็ได้นะเพคะ"

“มีการแสดงดี ๆ ให้ดู ข้าไม่อยากพลาด เซี่ยจื่ออันเอ๋ย เห็นได้ชัดว่าคนในตระกูลของเจ้าไม่ปล่อยให้เจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขแม้นเพียงสักวันเดียว คงจะไม่คิดให้เจ้ามีโอกาสหายใจได้เลยกระมัง”

จื่ออันบอกไม่ได้ว่าอ๋องเหลียงกำลังล้อเลียน หรือเห็นอกเห็นใจกันอยู่แน่ แต่ก็รู้สึกว่าที่เขาพูดมาก็มีเหตุผล

ท่านพ่อและท่านย่าของนางไม่คิดจะปล่อยให้นางหายใจได้เลยสักนิด

หลังจากจื่ออันรักษาอ๋องเหลียงเสร็จแล้ว เขาก็สั่งคนให้เตรียมรถม้า บอกว่าให้ส่งนางไปที่จวนผู้สำเร็จราชการ

จื่ออันลังเลเล็กน้อย "ผู้สำเร็จราชการไม่ปล่อยให้หม่อมฉันไปที่นั่นหรอกเพคะ"

“อาการบาดเจ็บของเขายังไม่หายดี เจ้าไปดูหน่อยเถิด" อ๋องเหลียงกล่าว

จื่ออันมองไปที่เขา "แม้ว่าท่านอ๋องจะรักษาตัวอยู่ในจวน แต่ก็รู้เรื่องราวต่าง ๆ มากมายนะเพคะ"

“เรื่องที่ควรรู้ก็ต้องรู้ เมื่อเป็นเช่นนั้นถึงแม้ว่าจะถูกวางอุบาย แม้นจะต้องตายก็จะได้ตายตาหลับ" อ๋องเหลียงกล่าวเบา ๆ