บทที่ 243

ฮูหยินหลิงหลงเมื่อเห็นสถานการณ์นี้เข้า เร่งรีบแยกเซี่ยหว่านเอ๋อออกมา "อย่ามาก่อเรื่อง เหล่าไท่จวินกำลังมองมาจากทางนู้น"

เซี่ยหว่านเอ๋อมองกลับไป ก็พบกับฮูหยินผู้เฒ่าของคุณหนูตระกูลเฉิน เฉินเหล่าไท่จวิน เมื่อสักครู่นางกำลังพูดคุยอยู่กับฮูหยินผู้เฒ่า ชุยไท่เฟยได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากทางด้านนี้ จึงหันกลับมาดูด้วยกัน

ได้ยินคำเซี่ยหว่านเอ๋อสั่งให้คนไล่คุณหนูตระกูลเฉินออกไปพอดิบพอดี

“ท่านแม่ ท่านคงไม่รู้ว่านางพูดถึงข้าว่าอย่างไรบ้าง” เซี่ยหว่านเอ๋อเอ่ยออกมาอย่างน้อยอกน้อยใจ

เฉินหลินหลงเองก็ได้ยินคำพูดของคุณหนูตระกูลเฉิน นางกดเสียงลงต่ำเอ่ยออกมา “วันนี้เป็นงานสำคัญ ตระกูลเฉินเรามิอาจล่วงเกินได้”

ตระกูลเฉินเป็นผู้บัญชาการทหาร เฉินเหล่าไท่จวินเองก็เป็นแม่ทัพหญิงคนแรกของราชวงศ์ เคยออกรบมาแล้วในปีนั้น ต่อสู้กันจนเป่ยโม่ร่วงโรยดั่งดอกไม้ร่วงลงในแม่น้ำ ในปีนั้นอ๋องอันเองก็เป็นครั้งแรกที่ออกรบ ก็อยู่ภายใต้การนำทัพของตระกูลนาง

ตระกูลเฉินในเมืองหลวงนั้น จึงมีสถานะที่มิอาจแตะต้องได้ เพราะในปีนั้นนางได้รับตำแหน่งไท่จวินที่ไท่หวงไท่โฮ่วทรงแต่งตั้งให้ด้วยตนเอง

และคุณหนูตระกูลเฉิน เฉินหลิวหลิ่วท่านนี้ ยังเป็นหลานสาวคนเล็กสุดของเหล่าไท่จวิน ปีนี้เพิ่งจะอายุครบสิบแปดปีเต็ม ยังมิได้หมั้นหมาย แต่หมายตาเซียวท่าของจวนโหวไว้ แต่เซียวท่ายังมิยินยอมที่จะพูดถึงเรื่องนี้ เลยยังพักเรื่องนี้กันไว้อยู่ที่ตรงนี้

โดยปกติแล้วเหล่าไท่จวินมักจะมิได้สนใจที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงพวกนี้ แต่ในปีสองปีมานี้ ไม่ว่าจะงานเล็กงานใหญ่นางมักจะนำเฉินหลิวหลิ่วออกงานด้วย เพื่อหาคู่ครองให้นาง

หากใช้คำพูดของเหล่าไท่จวินมาอธิบายแล้ว มองหาจนเหนื่อยตาแทบบอดแล้ว แต่นางได้กล่าวไว้แล้วว่าก่อนตายนางจะต้องเห็นเฉินหลิวหลิ่วแต่งงานออกไป

เหล่าคุณหนูที่เอะอะโวยวายกันเมื่อครู่ ต่างก็แยกย้ายกันไป ผู้ใดก็มิอยากจะล่วงเกินเฉินหลิวหลิ่ว เพราะว่าต่างก็รู้นิสัยนางกันดี คำพูดคำจาดูร้ายกาจอย่างยิ่ง

เฉินหลิวหลิ่วหยุดพูดลง เดินเข้าไปในศาลา นั่งลงตรงหน้าของจื่ออัน

นางมองไปยังจื่ออัน ดวงตาราวไข่มุกทั้งสองข้างมีสีดำเป็นพิเศษ เหมือนดั่งสีของเม็ดลำไย คิ้วดำสองข้างโค้งงอ "ข้าชื่อว่าเฉินหลิวหลิ่ว ข้าจะบอกเจ้าให้นะ เจ้ามิต้องสนใจว่าคนพวกนั้นจะพูดอะไรกัน คนพวกนั้นปากเหม็น"

นางพูดปลอบโยนจื่ออัน