บทที่ 244

"แน่นอนว่าจริง เจ้ามิอยากจะปารึ?" นางถามกลับมายังจื่ออัน

จื่ออันมองไปยังใบหน้าและปากของเซี่ยหว่านเอ๋อ "มีคิดเล็กน้อย"

"หากคิดก็ต้องทำ สักวันข้าจะต้องสาดไปให้ทั่วตัวนาง!" เฉินหลิวหลิ่วพ่นลมออกมา

นี่… จื่นอันเอ่ยถาม "เจ้ากับนางมีเรื่องขัดแย้งกันมาก่อนรึ?"

"ใครจะมีเวลาไปขัดแย้งกับนางกัน? คนประเภทนี้แม้แต่พูดคุยด้วยก็มิควรค่าให้พูดคุย"

"งั้นทำไมเจ้าถึงคิดที่จะ… เกลียดนาง?" เกลียดถึงขนาดอยากที่จะเอาสิ่งสกปรกไปปาใส่นาง

"ข้าดูตัวมาแล้วตั้งหลายครั้ง หลายคนชอบที่จะบอกว่าหญิงสาวเราควรที่จะอ่อนโยนสง่างามแบบเซี่ยหว่านเอ๋อ รู้หนังสือคุณธรรม ชายในเมืองหลวงต่างก็ชอบนางกันทั้งนั้น”

“ดังนั้น เพราะเหตุนี้เจ้าจึงไม่ชอบ?” จื่ออันรู้สึกว่าความคิดนี้ค่อนข้างแปลก แต่มิรู้ว่าทำไม นางแน่ใจว่านางนั้นชอบเฉินหลิวหลิ่วผู้นี้

เฉินหลิวหลิ่วเอ่ยออกมาอย่างโกรธจัด “แต่ปัญหาคือนางมิได้เป็นอย่างที่ทุกคนพูดถึงกัน ข้าตรวจสอบนางมาแล้วหลายครั้ง นางแย่ยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก อย่างเช่นเมื่อปีที่แล้วที่ข้ามาร่วมงานเลี้ยงวันเกิด ข้ากับนางนั่งอยู่ด้วยกัน นางผายลมออกมา แต่นางกลับปิดจมูกและมองมายังข้าด้วยความรังเกียจ ทุกคนคิดว่าเป็นข้าที่ผายลมออกมา วันนั้นหากมิใช่ว่าพ่อของเซียวท่าก็อยู่ด้วย ข้าคงเอาสิ่งสกปรกมาโยนใส่นางไปแล้ว”

จื่ออันฟังแล้วก็รู้สึกว่าน่าขบขัน แต่ต้องอดทนเอาไว้ “เซียวท่า เจ้ารู้จักเซียวท่าไหม? ”

"รู้จักสิ ข้าชอบเขา แต่เขากลับไม่ชอบข้า เขากล่าวว่าชอบหญิงสาวที่เย็บปักถักร้อยเป็น ไม่ชอบหญิงสาวที่ถือมีดดาบ" เฉินหลิวหลิ่วเอ่ยคำนี้ออกมานั้น บนใบหน้ามิได้มีความเศร้าโศก ราวกับว่านางชอบเซียวท่า เซียวท่ามิได้ชอบนางนั้น สำหรับนางแล้วนั้นเป็นเพียงเรื่องธรรมดา

"เจ้าชอบเซียวท่า? ชอบอะไรกัน?" จื่ออันเอ่ยถาม ก่อนที่จะเริ่มงานได้พูดคุยกับเฉินหลิวหลิ่ว จึงรู้สึกปลอดโปร่งสบายจริง ๆ

เฉินหลิวหลิ่วคิดอยู่ครู่นึง "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เพียงแต่รู้สึกว่าคนคนนี้หน้าตาดี จมูกเป็นจมูก ตาเป็นตา คนที่ท่านย่าพาข้าไปดูตัวนั้น หน้าตาดูบิดเบี้ยว หรือไม่ก็อายุมากกว่าข้า โดยเฉพาะหนึ่งในนั้นยังมีคนแขนขาดไปหนึ่งข้าง แต่ท่านย่ากับเอ่ยออกมาว่า ขอแค่มีชายต้องการข้า ก็มิควรมีข้อเรียกร้องที่สูงเกินไป"

"ท่านย่าของเจ้า… " จื่ออันรู้สึกว่าความคิดนี้ของเหล่าไท่จวินค่อนข้างแปลกประหลาดนัก "จะให้เจ้าแต่งออกไปอย่างนี้ได้อย่างไรกัน?"