บทที่ 286

แต่ว่าคำพูดพวกนี้ช่างน่าขัน?

ตอนนั้นใครกันสัญญาว่าชั่วชีวิตนี้ เซี่ยหวายจุนผู้นี้จะมีเพียงหยวนซุ่ยยวี่เพียงคนเดียว ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาก็คือการได้อยู่กับนางตราบจนแก่เฒ่า เซี่ยหวายจุนผู้นี้จะใช้ทั้งที่ชีวิตเพื่อรักสตรีที่มีนามว่าหยวนซุ่ยยวี่ผู้เดียวเท่านั้น

แต่ว่าหนึ่งปีต่อมา เขากลับมาบอกกับหยวนซุยหวี่ว่าเขาหลงรักสตรีนางหนึ่ง เพราะว่าสตรีนางนั้นมีพรสวรรค์เหลือล้น นางวาดภาพให้เขาภาพนึง และภาพนั้นทำให้เขาประทับใจในตัวนางมาก

เขาต้องการพานางกลับมายังจวน เขาขอให้หยวนซุ่ยหยูกับสตรีนางนี้อยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง และเขายังพูดอีกว่า หยวนซุ่ยยวี่ คือปราชญ์หญิงที่มีความสามารถยิ่ง และมีใจคอกว้างขวาง

เวลานั้นนางได้ตั้งครรภ์ลูกของเขา ซึ่งเรื่องที่นางทำมากที่สุดในตอนนั้นก็คือการลูบท้องและรอให้เขากลับมา ประทับจูบลงที่แก้มของนาง

นางไม่เคยคิดเลยว่าช่วงเวลาที่นางคิดว่าจะมีความสุขที่สุด กลับต้องมาได้ยินคำพูดเหล่านี้

นางอ่านตำรามาก็มาก แต่ไม่มีตำราเล่มใดที่สอนว่าควรรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร นางถูกแทงข้างหลังอย่างไม่ทันระวังตัว ย่อยยับไม่เป็นท่า

นางได้ยินเสียงหัวใจที่แตกสลายของตนเอง

นางควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อวานนี้

เช่นนั้นนางจะยังคงเป็นผู้หญิงที่มีความสุขในโลกอยู่

ดวงตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งหยาดน้ำตา นางไม่คุ้นเคยกับการแสดงออกถึงความเศร้าด้วยการหลั่งน้ำตาออกมา

น้ำเสียงของนางก็เบาบางว่างเปล่าด้วยเช่นกัน "ท่านไปเสียเถิด ข้ากับท่านไม่มีอะไรต้องให้พูดกันอีกแล้ว"

"ใช่แล้ว" คำพูดถากถางแดกดันของมหาเสนาบดีเซี่ยยังคงดังก้องอยู่ในหูเช่นเดิม "ข้ากับเจ้าเดิมทีก็ไม่มีอะไรให้ต้องพูดกันอยู่แล้ว เจ้าตายไปจากใจข้านานแล้ว"

แม้ว่าหยวนซื่อจะมองไม่เห็น แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะหลับตาลง