บทที่ 287

ในชีวิตคน ๆ หนึ่ง สามาถเลือกได้หลายครั้ง และทุกครั้งนางจะระมัดระวัง มีเพียงแต่การแต่งงานที่เป็นเรื่องใหญ่เพียงเรื่องเดียวที่นาง "เด็ดขาด" เกินไป

อันที่จริงนางรู้จักเซี่ยหวายจุนมานานแล้ว เขาเป็นขุนนางตอนอายุสิบแปด ประพฤติตนอย่างระมัดระวังมาโดยตลอด ทำเพื่อส่วนรวมจนเขาอายุได้ยี่สิบสองปีซึ่งยังไม่ได้แต่งงาน ทุกคนต่างบอกว่าเขาเป็นคนรักความก้าวหน้า ปราดเปรื่อง และมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี

เมื่อนางได้พูดคุยกับเขา เขาก็ได้แสดงให้เห็นด้านที่ทะเยอทะยานของเขา ความมั่นคง ความยับยั้งชั่งใจ และความเฉลียวฉลาดของเขาที่พวกคุณชายหน้าตาดีเหล่านั้นไม่มี

ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวก็เป็นทุกข์ไปชั่วชีวิต

แต่ว่าตอนที่เซี่ยจื่ออันถูกโบยจนตายไปก่อนหน้านี้ นางไม่ได้รู้สึกเกลียดเซี่ยหวายจุน หรือแม้กระทั่งเฉินหลิงหลงมากมายนัก

ก็อย่างที่เขาพูดในวันนี้ว่า บุรุษทุกผู้ล้วนมีภรรยาหลายคน เหตุใดนางถึงต้องให้เขามีเพียงนางคนเดียว? ไม่ใช่ทุก ๆ

คนจะเห็นว่านางเป็นภรรยาที่ดี เพราะว่านางใจคอคับแคบขี้อิจฉา ไม่อ่อนน้อมถ่อมตน ขนาดอนุภรรยาเพียงคนเดียวยังทนไม่ได้เลย

มันคือผลกรรมที่นางจะต้องรับ

หากไม่ใช่เพราะจื่ออันตายอย่างอนาถ นางก็อาจจะต้องตาย ได้แต่โกรธเกลียดตนเองเท่านั้น

ในที่สุดมหาเสนาบดีเซี่ยก็หันหลังแล้วเดินจากไป เขาเกลียดผู้หญิงคนนี้มาก เกลียดเข้ากระดูกดำ แต่ว่าเขารู้ดีว่าความเกลียดนี้มาจากที่ใด มันมาจากการที่นางไม่รู้จักประนีประนอม ความเย่อหยิ่ง ความเหินห่าง และศักดิ์ศรี ที่นางเคยรักเขามากขนาดนั้น แต่เขาก็พลาดโอกาสไปแล้ว

ผู้หญิงทุกคนล้วนยอมอะลุ่มอล่วยให้ผู้เป็นสามีกันทั้งนั้น แต่ว่านางไม่ยอม ดังนั้นนางจึงไม่มีคุณสมบัติที่จะมาบอกว่าเคยรักเขา และเขาเองก็ไม่ยอมรับมัน ในตอนนั้นที่ได้แต่งกับนาง นอกจากจะทำไปเพื่ออวดอ๋องอัน และบุรุษที่ชื่นชอบนางแล้ว ก็ยังมีความรักอยู่บ้างเล็กน้อย

ที่จวนผู้สำเร็จราชการ!

ตั้งแต่ที่จื่ออันเข้ามาในจวน นางก็ยุ่งอยู่กับการให้อาหารปลา ปลูกดอกไม้ กำจัดวัชพืช...

สุดท้ายมู่หรงเจี๋ยก็ให้ “ความสำคัญ” กับนางโดยการอนุญาตให้นางไปเก็บกวาดห้องให้เขา

ก่อนหน้านี้นางรักษาเขาอยู่ในเรือนปีกมาโดยตลอด ไม่เคยไปที่เรือนดุจเมฆาของเขาเลย

วันนี้เป็นการเข้ามาครั้งแรก อีกทั้งไม่อนุญาตให้หญิงรับใช้และเฉินหลิวหลิ่วช่วยอีก และเขาได้บอกถึงเหตุผลที่ข้างหูอย่างจริงจัง "เดิมทีข้าไม่เคยอนุญาตให้สตรีนางใดเข้าไปในห้องของข้าเลยนะ"