บทที่ 312

นางเงยหน้าขึ้น จึงพบกับเซี่ยหว่านเอ๋อที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน นางคอยจ้องมองจื่ออันอยู่ตลอดเวลา จึงเกิดความไม่สบอารมณ์ขึ้นมา “"ข้าว่าสตรีอย่างเจ้า กินข้าวให้ดี ๆ ได้หรือไม่? คอยแต่จ้องมองจื่ออันมองอะไรกัน? นางมิใช่ขาเป็ดอ้วนพีเสียหน่อย”

เซี่ยหว่านเอ๋อดึงสายตากลับมาอย่างโกรธเคือง เมื่อไหร่ก็ตามที่มันเกี่ยวข้องกับเฉินหลิวหลิ่ว นางจะไม่ยินยอมพูดคุยด้วย เพราะมิอาจรู้ได้เลยว่าในปากนั้นจะอาเจียนคำไม่น่าฟังออกมาอย่างไร

เพราะว่าตอนเย็นนั้นเป็นงานเลี้ยงหลัก ดังนั้นจานอาหารเที่ยงแม้จะบอกได้ว่างดงามแล้ว กลับห่างจากจานอาหารในตอนเย็นที่ดูหรูหราเลิศรส อาหารในตอนกลางวันนั้น รายการอาหารจึงได้ออกมา เพื่อใช้ดึงดูดความสนใจจากแขกทั้งหลาย

เมื่อกินอาหารเที่ยงกันแล้ว คณะงิ้วก็เข้าจวนเพื่อแสดงความยินดีกับเจ้าสาวในพิธีแต่งงานของจวนมหาเสนาบดีอีกด้วย สิ่งที่เหล่าสตรีชื่นชอบมากที่สุดก็คือการชมงิ้ว เมื่อกินอาหารเที่ยงแล้ว จึงได้รุมกันเหมือนราวกับรังผึ้งไปยังเวทีงิ้วที่สร้างขึ้นในสวนดอกไม้

หลังจากเสร็จสิ้นงานเลี้ยงแล้ว เจ้าสาวจึงได้กลับเข้าไปยังในห้อง คนของฝั่งบ้านมารดาเองย่อมต้องตามเข้าไปเอ่ยตักเตือนสักเล็กน้อย

ซีเหมินเสี่ยวเย่วนำเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องโถงเล่าให้ลุงรองและอาสะใภ้รองของนางฟัง ฟังจนคนของฝั่งจิ้นกั๋วกงเองก็พากันเกรี้ยวกราด ลุงรองซีเหมินเอ่ยเสียงเย็น “เรื่องนี้หากท่านพ่อรู้เข้าจะต้องโมโหตายแน่ หยวนซื่อเมื่อได้รับแต่งตั้งให้เป็นเสี่ยนจู่แล้วนั้น ก็จะกดขี่เจ้าได้ และจวนมหาเสนาบดีนี้ยังมีของนางอีกครึ่งนึง นี้ไม่ใช่เรื่องตลกรึ? จวนเสนาบดีเป็นของนางครึ่งนึง แพร่ออกไปแล้วคงจะเป็นที่ขบขันของผู้อื่นจนฟันร่วง”

“เซี่ยจื่ออันผู้นั้นข้าเคยได้ข่าวมาบ้าง ไม่คิดว่าจะร้ายกาจเยี่ยงนี้ หากไม่แต้มสีให้นางดูสักนิดแล้ว คงจะคิดว่าพวกเราตระกูลจิ้นกั๋วกงรังแกได้ง่ายๆ!” ซีเหมือนเสี่ยวเย่วอาสะใภ้รองเหลียงซื่อเอ่ยเสียงเย็น

ซีเหมินเสี่ยวเย่วเมื่อคิดถึงฝีปากและใบหน้าของเซี่ยจื่ออันก็โมโหขึ้นมา ทั้ง ๆ ที่เป็นนางเองที่ไม่อยากคุกเข่าโขกศีรษะ กลับเสแสร้งว่าไม่รู้อะไรเลย เข้าประตูมาจู่ ๆ ก็มอบอั่งเปาให้กับนาง

นึกถึงอั่งเปาแล้ว นางถึงได้นึกขึ้นได้ว่าตนซุกเอาไว้ในกระเป่าแขนเสื้อ จึงได้นำออกมาโยนลงไปบนพื้น “นี่เป็นอั่งเปาที่นางมอบให้ข้า”

เหลียงซื่อเอ่ยออกมา “เด็กโง่ของข้า นางมอบอั่งเปาให้เจ้า เจ้าโยนทิ้งไว้บนหน้านางเป็นพอ ยังจะรับไว้อีก?”

ซีเหมินเสียวเย่วเอ่ยด้วยความโมโห “ข้าเองก็มิได้ยินยอมที่จะรับไว้หรอก เพียงแต่ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิเป็นผู้ออกคำสั่ง ข้าจะทำอย่างไรได้? อีกทั้งยังดวงตาหลายคู่คอยจ้องมองข้าอยู่ ข้าก็โยนออกไปไม่ได้อยู่ดี”