บทที่ 313

จื่ออันเดิมคิดว่ามู่หรงเจี๋ยเมื่อร่วมกินอาหารในงานเลี้ยงตอนเที่ยงเสร็จแล้วก็จะกลับไป คาดไม่ถึงว่าเขากลับอยู่ในศาลาพูดคุยกับเหล่าขุนนางและญาติ

เหล่าสตรีสูงศักดิ์ที่ก่อนหน้านี้คอยรินเหล้าให้กับเขา เกือบครึ่งหนึ่งของร่างตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขากลับไม่หลบหลีก

ยังจะพูดว่าไม่ชอบให้สตรีเข้าใกล้ ไร้สาระทั้งนั้น

จื่ออันโกรธเบือนหน้าหนีมาพูดคุยกับมู่หรงจ้วงจ้วง

เซียวท่าในตอนนี้นั้นก็ได้มาถึง เขาเพิ่งจะเข้ามา แม่ทัพเฉินทั้งหลายเร่งรีบพากันล้อมรอบไว้ ทำให้เซียวตกใจกลัว

จื่ออันมองดูแล้วจึงเอ่ยกับเฉินหลิวหลิ่ว “หลิวหลิ่ว เซียวท่าหากถูกทำให้ตกใจ งานแต่งครั้งนี้คงจะต้องยกเลิกแล้ว”

เฉินหลิวหลิ่วกระโดดขึ้นมาโดยทันที อยากจะพุ่งเข้าไปไล่พวกพี่ชายออกไป แต่ว่าตัวเองจะดูดุร้ายเกินไป อาจจะทำให้เซียวท่าตกใจ จึงโผล่ไปหาจ้วงจ้วง

“องค์หญิง ท่านช่วยหม่อมฉันไล่พวกแมลงวันเหล่านั้นออกไปหน่อยเถิดเพคะ”

มู่หรงจ้วงจ้วงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แม่ทัพเฉินทั้งหลาย พวกท่านทั้งหลายมาช่วยข้าทำอะไรสักหน่อยเถิด”

เหล่าแม่ทัพเฉินดูจะไม่ค่อยสนใจจ้วงจ้วงอย่างชัดเจน มีอะไรที่น่าสนใจไปกว่าการได้พูดคุยกับว่าที่คู่ครองของข้องสาวกัน?

แต่ว่ารับสั่งขององค์หญิงมิอาจที่จะไม่ไปได้

มู่หรงจ้วงจ้วงเหลือบมองไปยังมู่หรงเจี๋ย แล้วก็เหลือบมองไปยังจื่ออัน ยิ้มแล้วเอ่ยกับเหล่าแม่ทัพเฉิน “พวกเจ้าไปช่วยผู้สำเร็จราชการขนย้ายเหล้าเหล่านี้ไปยังจวนของข้า ข้ารับรองว่า เมื่อพวกเจ้ากลับมา เซียวท่ายังคงอยู่ที่นี่ อีกทั้งพวกเจ้าล้อมรอบเซียวท่าทำอะไรกัน? ควรจะให้หลิวหลิ่วได้พูดคุยกับเขาถึงจะถูก”

พี่น้องตระกูลเฉินเอ่ยออกมาพร้อมกัน “พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงตรัสมามีเหตุผล”

หลิวหลิ่วเป็นถึงคนสำคัญ ควรจะให้หลิวหลิ่วได้พูดคุยกับเซียวท่า

ทางด้านฝั่งของมู่หรงเจี๋ย เมื่อพบว่าพี่น้องตระกูลเฉินไปเคลื่อนย้ายเหล้าของเขา ในชั่วขณะนั้นก็ผลักสตรีสูงศักดิ์ที่กำลังรินเหล้าให้เขาอยู่ออกไป แล้วกระโดดออกมา “ทำอะไรกัน? ห้ามขยับ!”

พี่ใหญ่เฉินเอ่ย “ท่านอ๋อง องค์หญิงรับสั่งให้ขนย้ายเหล้าเหล่านี้ไปยังจวนขององค์หญิงก่อนพ่ะย่ะค่ะ”