บทที่ 331

จื่ออันรู้ดี ตอนนี้มิใช่ช่วงที่ดีที่สุดที่ไปหาเซี่ยฉวน แต่ว่าหากกุ้ยหยวนจากเซี่ยจื่อหย่วนไปแล้ว ก็อาจจะเกิดเรื่องขึ้นได้

ได้ข้าวมื้อเดียวก็ถือเป็นพระคุณ นางจดจำไว้ในใจ และกุ้ยหยวนยังเป็นเพราะนางที่มีส่วนร่วมในครั้งนี้ด้วย หากไม่ใช่เพราะซีเหมินเสี่ยวชิ่งต้องการจะจัดการกับนาง ก็คงจะไม่ทำให้ลำบากไปถึงกุ้ยหยวน

ในตอนที่จื่ออันตามหาเซี่ยฉวนเจอนั้น เขากำลังอยู่ในสวนดอกไม้สั่งการให้ทาสรับใช้เคลื่อนย้ายโต๊ะเก้าอี้และจัดวางเครื่องครัว

จื่ออันเข้ามาเอ่ย “เซี่ยฉวน คนในเรือนของข้าไม่เพียงพอ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปให้กุ้ยหยวนมาช่วยงานในเรือนของข้า”

“คุณหนูใหญ่ เรื่องนี้บ่าวมิอาจตัดสินใจได้ขอรับ ท่านควรจะไปหาฮูหยินผู้เฒ่าด้วยตนเองจะดีกว่า ตอนนี้ฮูหยินคนใหม่ยังไม่ได้เริ่มจัดการงานในจวน ภายในจวนจึงมีฮูหยินผู้เฒ่าเป็นผู้ดูแลเป็นการชั่วคราวขอรับ” เป็นดั่งที่จื่ออันคาดการไว้ เซี่ยฉวนไม่ได้ตอบรับ อีกทั้งยังมีท่าทางก้าวร้าวหยิ่งผยอง

จื่ออันจ้องมองมายังเขา จึงเอ่ยออกมา “ข้ามิได้มาขอร้องเจ้า ข้าเพียงแค่มาบอกเจ้าสักคำ กุ้ยหยวนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะย้ายไปรับใช้ยังเรือนของข้า และจะไม่รับเงินค่าแรงจากจวนมหาเสนาบดี เป็นข้าที่จะจ่ายให้นางด้วยตนเอง”

เซี่ยฉวนยิ้มแปลกก่อนจะเอ่ยออกมา “คุณหนูใหญ่คำพูดนี้ช่างพูดออกมาได้ราวกับว่าเงินของคุณหนูใหญ่มิใช่เงินของวนมหาเสนาบดี คนของคุณหนูใหญ่ต่างก็เป็นของจวนมหาเสนาบดี ยิ่งมิต้องพูดถึงเรื่องเงินแล้ว”

จื่ออันก็ยิ้มเย็นออกมา แววตาเย็นชา “ใช่รึ? จวนมหาเสนาบดีช่างมีบุณคุณกับข้ามากดั่งขุนเขา รบกวนพ่อบ้านช่วยกลับไปบอกแก่ฮูหยินผู้เฒ่า ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าและมหาเสนาบดีสำหรับบุญคุณสิบกว่าปีมานี้ แต่ว่ากุ้ยหยวนนั้น ข้าต้องการแน่แล้ว”

เซี่ยฉวนปรบมือให้ ใบหน้าดูหมดหนทาง เอ่ยออกมา “คุณหนูใหญ่ อย่างไรซะท่านก็ไปบอกแก่ฮูหยินผู้เฒ่าจะดีกว่า และอย่ามาพูดว่าบ่าวไม่เห็นแก่หน้าคุณหนูใหญ่ กุ้ยหยวนเป็นทาสรับใช้ในจวน หากเรือนคุณหนูใหญ่ขาดคนแล้ว แน่นอนว่าสามารถโยกย้ายไปใช้งานได้ เพียงแต่ฮูหยินผู้เฒ่าได้มอบอำนาจการโยกย้ายทาสรับใช้ให้แก่บ่าวแล้ว แต่ถ้าหากในจวนเกิดเรื่องเร่งด่วนขึ้น ต้องการใช้คน ยังจะต้องให้กุ้ยหยวนออกมา”

จื่ออันจ้องมองเซี่ยฉวน “เซี่ยฉวน ข้าได้พูดไว้ก่อนหน้าแล้ว เจ้าฟังให้ดี กุ้ยหยวนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เป็นคนของเซี่ยจื่อหย่วน ใครก็มิอาจเคลื่อนย้ายได้ หากใครกล้าที่จะย้าย อย่าโทษที่ข้าไม่ไว้หน้า”

เซี่ยฉวนกลับยิ้มกว้างขึ้นมา “คุณหนูใหญ่ อ่า เซี่ยจื่อหย่วนของท่านไม่ช้าก็จะเป็นของฮูหยินคนใหม่แล้วมิใช่หรือ กุ้ยหยวนย้ายไปเซี่ยจื่อหย่วน วันข้างหน้าก็ยังต้องดูแลรับใช้ฮูหยินอยู่ดี”

มองใบหน้าของเซี่ยฉวนที่ยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่ง จื่ออันถูหมัดของตนชกออกไป ชกไปอย่างแรง เซี่ยฉวนมองเห็นนางจะชกออกมาตั้งแต่ต้น ถอยหลังออกไปก้าวนึง กำลังคิดที่จะยิ้มเย็นเอ่ยหัวเราะเยาะออกมา กลับรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา ตอนที่เขาถอยหลังออกไปนั้น เว้นระยะพอดีที่จะให้จื่ออันเตะออกไป