บทที่ 332

จื่ออันชะงักไปชั่วครู่นึง “ระบำมังกรไฟ?”

“ใช่แล้ว เมื่อครู่มีคนนำใบปลิวมา ยังมีการเล่นมายากลอีกด้วย” เฉินหลิวหลิ่วนำใบปลิวออกมาให้จื่ออันดู ใบปลิวแผ่นนี้ ก่อนหน้านั้นจื่ออันเคยเห็นมาแล้ว แต่ว่าไม่ได้มีระบำมังกรไฟ

แต่ใบปลิวที่เฉินหลิวหลิ่วให้มาในตอนนี้นั้น กลับมีการเขียนระบำมังกรไฟอยู่ไม่กี่คำ ดูท่าแล้วคงจะมีการเพิ่มรายการเข้าไป

“ระบำมังกรไฟน่าดูเป็นอย่างมาก ข้าชื่นชอบเป็นที่สุด” เฉินหลิวหลิ่วเอ่ยอย่างตื่นเต้นยินดี “เดิมท่านย่าบอกว่าจะไม่ร่วมรับประทานอาหารในงานเลี้ยงจะกลับจวนแล้ว แต่ข้าต้องการจะดูระบำมังกรไฟก่อนถึงค่อยกลับไป”

จื่ออันมองดูผู้คนรอบทิศ ส่วนใหญ่ดูเพลิดเพลินรื่นเริง ดูแล้วระบำมังกรไฟนี้จะเป็นที่รายการชื่นชอบของผู้คนจริง ๆ

แต่ว่านางไม่รู้ว่าอะไรคือระบำมังกรไป จึงได้เอ่ยถาม “ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยดูระบำมังกรไฟ เป็นอย่างไรรึ?”

เฉินหลิวหลิ่วใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารมองมายังนาง “โอ้สวรรค์ของข้า เจ้าแม้แต่ระบำมังกรไฟก็ไม่เคยดูมาก่อน? น่าเศร้ามากเพียงใด? หรือว่าก่อนหน้านี้จวนมหาเสนาบดีไม่เคยมีการระบำมาก่อน?”

“ไม่เคย เท่าที่ข้าจำได้นั้นไม่เคย” ในสมองของจื่ออันนั้นไม่มีความทรงจำตกค้างเกี่ยวกับระบำมังกรไฟของเจ้าของร่างเดิม ไม่รู้ว่าระบำมังกรไปนั้นเป็นอย่างไร

เฉินหลิวหลิ่วลากจื่ออันพร้อมทั้งอธิบายออกมา “ระบำมังกรไฟนั้นเป็นการเชิดมังกรที่มีการพ่นไฟเดินไปรอบ ๆ จวน หากเป็นตระกูลที่มีฐานะดีหน่อยก็จะมีการเชิญระบำมังกรไฟมา ล้วนเชิญมาแปดตัว ข้าจำได้ในตอนที่พี่ใหญ่ข้าแต่งงานนั้นก็ให้คนเชิญมังกรไฟมา มังกรไฟแปดตัววนรอบจวนหนึ่งรอบ ทุกซอกทุกมุมล้วนต้องวนไป บอกว่าเป็นการขับไล่วิญญาณร้าย ต่อไปผู้ที่มาใหม่และเจ้าบ้านต่างก็จะเจริญรุ่งเรือง”

“ในตอนที่พี่ใหญ่เจ้าแต่งงานถึงได้เชิญมังกรไฟมา? พี่ชายที่แต่งงานหลังจากนั้นล้วนไม่ได้เชิญมาหรือ?” จื่ออันเองไม่ได้มีความสนใจต่อเรื่องรื่นเริงนี้นัก แต่ว่าเฉินหลิวหลิ่วชื่นชอบ จึงได้เอ่ยกับนางสักเล็กน้อย

“ในครั้งนั้นข้าโดนมังกรไฟไหม้กระโปรงเข้า หลังจากนั้นบรรดาพี่ชายแต่งงาน ท่านย่ากลัวว่าข้าจะไปเล่นไฟจึงไม่ได้เชิญมาแล้ว” เฉินหลิวหลิ่วเอ่ยด้วยความเสียใจ